ซานหนานนั่งอยู่ในห้องทำงาน แม้เฉินจั๋วที่นั่งอยู่ตรงข้ามจะมีท่าทีเป็นมิตรมาก แต่หัวใจของเขาก็ยังเต้นรัวไม่รักดี
ก็ไม่มีอะไรหรอก ตลอดทางนี้ซานหนานได้รับการดูแลแบบที่เมื่อก่อนแค่คิดยังไม่กล้าคิด
เขาตามทหารลงมาจากตึกอย่างงง ๆ แล้วก็ถูกพาขึ้นรถทหารทันที
พอมาถึงสนามบินทหาร ก็ได้รับการจัดให้ขึ้นเครื่องบินลำเลียงของกองทัพอีก
ตลอดทาง ร้อยตรีคนนั้นกับพวกทหารที่พาเขามาต่างก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี แถมยังถามไถ่ว่าหิวหรือกระหายน้ำไหม
เขายังอาศัยโอกาสนี้ลองชิมเสบียงประจำกายรุ่นล่าสุดด้วย ต้องบอกเลยว่ารสชาติไม่เลวทีเดียว
เฉินจั๋วปิดแฟ้มเอกสารในมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรว่า
“คุณซานหนาน ต้องขอโทษด้วยที่ต้องใช้วิธีแบบนี้เชิญคุณมา แต่ทางเรามีความจำเป็นเร่งด่วนจริง ๆ”
ซานหนานกลืนน้ำลาย แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “เอ่อ... หัวหน้าเรียกผมมาที่นี่... มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ?”
ในหัวเขาคิดไปสารพัด แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าตัวเองมีอะไรพิเศษถึงขนาดที่ทางการต้องเสียเวลาเสียแรงพาเขาจากเจิ้งโจวมาที่นี่
เฉินจั๋วยิ้มแล้วพูดว่า “เราอยากให้คุณทำรายการตอนพิเศษให้โดยเฉพาะ ก็คือรายการ ‘สวนลึกลับ’ ที่คุณทำอยู่นั่นแหละ”
ซานหนานชะงัก สงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า เขาจ้องเฉินจั๋วแล้วถามกลับว่า “ทำรายการตอนพิเศษเหรอครับ? ‘สวนลึกลับ’?”
“ใช่ หมายถึงแบบนั้นแหละ”
ซานหนานอ้าปาก สีหน้างุนงง “แต่... ทำไมล่ะครับ?
มีทหารติดอยู่หรือไง เลยจะทำวิดีโอเตือนภัยให้ทั้งกองทัพดูเหรอ?”