หลี่เช่อรู้สึกว่าโลกตรงหน้าพร่ามัวไปหมด
เขารีบใช้แขนปาดตา แต่ไม่ว่าจะปาดอย่างไร โลกตรงหน้าก็เหมือนจะเช็ดให้สะอาดไม่ได้เสียที
เขาคว้าโทรศัพท์จากมือโจวเจ๋อ ไม่ได้พูดว่า «อดทนอีกหน่อย» และไม่ได้กอดอีกฝ่ายพลางตะโกนโวยวาย
ทุกวินาทีที่เสียไปตอนนี้ คือการทำลายโอกาสที่โจวเจ๋อเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เขาได้มา
เขาคว้าโทรศัพท์ที่โจวเจ๋อกำแน่นไว้ แล้วพลิกตัวกลิ้งออกไปด้านนอก ยื่นหน้าออกไปสำรวจ
ปืนเอเคเอ็มพ่นกระสุนที่อัดแน่นด้วยความโกรธกวาดคนที่โผล่หน้าออกมาดูสถานการณ์จนล้มลงกับพื้นหลายคน
อาศัยช่วงว่างสั้น ๆ นี้ หลี่เช่อหยิบโทรศัพท์ออกมา
มันเป็นโทรศัพท์ปุ่มกดโนเกียรุ่นเก่า แบบที่เขาเคยเห็นตอนยังเด็ก
ตัวเครื่องพลาสติกสีดำถูกขัดจนมันวาว ฝาหลังใช้หนังยางรัดเอาไว้
แม้เวลาจะผ่านมานานแล้ว แต่เขายังพอจำภาพตอนแอบเล่นเกมงูในโทรศัพท์ของพ่อสมัยเด็กได้ เริ่มจากกดปุ่มดอกจัน แล้วกดปุ่มสี่เหลี่ยม ก็ปลดล็อกโทรศัพท์ได้แล้ว
เบอร์โทรศัพท์ของสถานเอกอัครราชทูตที่ประจำอยู่ในเอธิโอเปีย โจวเจ๋อเป็นคนบอกเขาเมื่อหลายวันก่อน
สำหรับคนที่จากบ้านเกิดมา นี่เป็นช่องทางเดียวที่อาจขอความช่วยเหลือได้ แม้แต่ลุงฉินยังจำเบอร์นี้ได้ขึ้นใจ
«ตู๊ด—ตู๊ด—»
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ฟังดูยาวนานเป็นพิเศษสำหรับหลี่เช่อ
หลังเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นหลายครั้ง เสียงตอบรับภาษาจีนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น:
«หากมีรหัสฉุกเฉิน สามารถใช้รหัสฉุกเฉินอธิบายสถานการณ์ปัจจุบันได้!»