หลี่เช่อย่อตัวต่ำ เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
การคลานไปข้างหน้าที่จริงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า แต่เมื่อมีสัญชาตญาณเตือนภัย การคลานกลับทำให้หลบหลีกได้ไม่สะดวก
แม้ตอนนี้จะเปิดเผยร่างกายให้เห็นมากขึ้น แต่ก็ช่วยให้เขาเปลี่ยนทิศทางได้คล่องตัวกว่า
เพิ่งพุ่งออกไปได้ไม่กี่เมตร ด้านข้างลำตัวก็เกิดอาการชาและคันอย่างรุนแรง หลี่เช่อถีบเท้า พุ่งตัวไปข้างหน้า
แทบจะทันทีที่พุ่งออกไป เขาก็รู้สึกชาที่ขา ราวกับมีเส้นไฟลวกผ่าน
“แดดัดดัด!” เสียงปืนดังตามมา
ร่างยังไม่ทันแตะพื้น เอวและหน้าท้องก็ออกแรงพลิกร่างกลางอากาศ มือทั้งสองประคองปืน เล็งไปตามทิศทางที่กระสุนพุ่งมา
“ปัง!”
ทันทีที่ลงถึงพื้น ไหล่ก็กระแทกพื้นอย่างแรง การตกลงมาตรง ๆ โดยไม่ได้ผ่อนแรงทำให้หลี่เช่อรู้สึกเจ็บปวดราวกับภายในอกปั่นป่วน เหมือนถูกใครต่อยเข้าอย่างจัง
แต่เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปืนเล็งไปยังทิศทางนั้นตามสัญชาตญาณอยู่แล้ว เขาจึงเหนี่ยวไกทันที
ยามที่เพิ่งยิงกระสุนหมดหนึ่งชุดและกำลังจะเปลี่ยนปืนซึ่งอยู่ห่างออกไป 70 เมตร มีดอกเลือดผุดขึ้นบนร่าง ร่างกระตุกสองครั้งราวกับถูกไฟช็อต ก่อนจะล้มลงไปด้านหลัง
หลี่เช่ออาศัยแรงจากการลงพื้นกลิ้งตัวหนึ่งรอบ แล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ด้านข้างต้นขายังคงแสบร้อน แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจมัน
ปากกระบอกปืนหันไปยังอีกทิศทาง เสียงยิงเป็นชุดสั้น ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
ยามที่โผล่หัวออกมาจากหลังรถกระบะยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ ถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างแรง