“ปัง ๆ ๆ ๆ!”
เสียงปืนดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
หลี่เช่อสะบัดมือ แม็กกาซีนที่ยิงจนหมดร่วงลงพื้น
ก่อนจะตกถึงพื้น แม็กกาซีนอันใหม่ก็ถูกเสียบเข้าที่อย่างคล่องแคล่ว เขาตบมันเบา ๆ อีกครั้ง
เขาพุ่งตัวไปข้างหน้า กลิ้งไปกับพื้น ก่อนจะพลิกตัวหันปืนไปอีกด้าน
“ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ!”
หัวหน้าผู้คุมที่เมื่อครู่ยังเดือดดาล เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก แม้แต่ริมฝีปากก็สั่นระริกไม่หยุด
สัตว์ประหลาด! อีกฝ่ายต้องเป็นสัตว์ประหลาดแน่ ๆ!
คนคนเดียว ปืนกระบอกเดียว จนถึงตอนนี้ฆ่าผู้คุมไปแล้วกว่ายี่สิบคน
นอกจากบางครั้งที่ยิงซ้ำเพื่อให้แน่ใจ ส่วนใหญ่เขาใช้กระสุนนัดเดียวสังหารผู้คุมได้หนึ่งคน เย็นชาเสียยิ่งกว่าเครื่องจักรสังหารที่แม่นยำที่สุด
ไม่ว่าตนจะตะโกนดุด่าอย่างไร เหล่าผู้คุมที่อยู่ใต้กำแพงเมืองก็ยังขลาดกลัวจนไม่ยอมโผล่หัวออกมา
ลูกน้องคนสนิทที่อยู่ข้างกายยอมทำตามคำสั่งก็จริง แต่ก็หวาดกลัวที่จะเผชิญหน้ากับมัจจุราชนั่นตรง ๆ จึงยอมแค่อ้อมไปลอบโจมตีจากด้านหลัง
ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นพวกนั้นยกก้นโด่ง คลานต้วมเตี้ยมไปตามพื้น เตรียมอ้อมผ่านเหมือง หัวหน้าผู้คุมก็โกรธจนแทบควันออกหู
เขาเป็นลูกน้องคนสนิทที่นายพลทัวร์วาส่งมา นอกจากคุมคนงานเหมืองแล้ว หน้าที่สำคัญที่สุดก็คือปกป้องทองคำเหล่านี้
ถ้านายพลทัวร์วารู้ว่าเขาปล่อยคนงานเหมืองหนีไป แถมอาจทำให้ทองคำสูญหายด้วย...
พอคิดถึงตรงนี้ หัวหน้าผู้คุมก็อดสั่นขึ้นมาไม่ได้ หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
สิ่งที่รอเขาอยู่คงไม่ใช่แค่ตัวเขาคนเดียว ทั้งตระกูลของเขาจะต้องถูกทรมานอย่างโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรมไปด้วย
หัวหน้าผู้คุมกัดฟัน อุ้มปืนของตัวเองขึ้นมา เหลือบมองตำแหน่งของมัจจุราชนั่นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะย่อตัว คลานเข้าไปในเหมืองเช่นกัน