ทั้งสองนั่งอยู่บนเตียงใหญ่กลางห้อง ส่วนโทรทัศน์ตรงหน้ากำลังฉายรายการที่บันทึกไว้ล่วงหน้า
ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสนุก ๆ ที่เกิดขึ้นในสวนสัตว์หงซาน เช่น กิจวัตรประจำวันของสัตว์ตัวเล็ก ๆ หรือไม่ก็ภาพเสือกับสิงโต
เสียงโทรทัศน์ดังมาก คนเลี้ยงสัตว์ชี้ไปที่ลิงตัวหนึ่งซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่บนแพไม้ไผ่และพายวนไปมาไม่หยุด ก่อนจะพูดว่า “ตัวนี้แหละราชาลิงที่เคยก่อเรื่องใหญ่ในจินหลิงเมื่อไม่นานมานี้
หลังเข้าไปอยู่บนเขาลิงแล้วก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่ง คิดจะแย่งตำแหน่งราชาลิง สุดท้ายถูกเจ้าถิ่นเอาชนะ แถมยังไม่ยอมให้ขึ้นฝั่ง เลยต้องพายอยู่อย่างนี้ตลอด”
เขาเล่าได้สนุกชวนฟัง แต่ไม่ว่าจะหลี่เช่อหรือเผยซูหว่านต่างก็ไม่มีใจดู ทั้งคู่หน้าแดงไม่แพ้ก้นลิงเลยสักนิด
ในใจมีแต่ความคิดฟุ้งซ่านยุ่งเหยิง จนแทบไม่ได้ยินที่เขาพูด
พอรายการช่วงหนึ่งจบลง ภาพก็เปลี่ยนไปกะทันหัน กลายเป็นสถานที่ที่หลี่เช่อคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ที่นั่นเป็นทุ่งรกร้าง มีต้นไม้ประหลาดที่แผ่กิ่งก้านเหมือนร่ม เสียงผู้ชายทุ้มต่ำก็ดังขึ้นอย่างฮึกเหิมว่า
“ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว สัตว์ทั้งหลายในทุ่งหญ้ากว้างแห่งแอฟริกาก็เข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์อีกครั้ง”
หลี่เช่อสะดุ้งราวกับถูกไฟช็อต เกือบกระโดดลงจากเตียง
เขาลนลานจะคว้ารีโมต อยากเปลี่ยนช่อง
แต่โทรทัศน์ที่นี่ฉายแต่รายการที่บันทึกไว้ ไม่มีช่องให้เปลี่ยน เป็นรายการวนซ้ำอยู่อย่างนั้น