ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่คุ้นเคยโถมเข้าใส่
ยู่ยวนงงงันไปชั่วขณะ สองวินาทีต่อมาเธอถึงได้สติขึ้นมาทันที——
ยอดฝีมือนั่นคือตัวเธอเองนี่นา!
ตอนแรกเธอรู้สึกเหมือนฝันไป ไม่ใช่เรื่องจริง แต่แล้วก็รู้สึกว่ามันก็ควรเป็นอย่างนั้น
เธอได้เกิดใหม่แล้วแท้ ๆ
ตอนนี้เธอเองก็พยายามสุดตัว
ในสำเนาที่แต่เดิมเต็มไปด้วยยอดฝีมือ จะมีเธอเพิ่มขึ้นมาสักคนมันแปลกตรงไหน?
ยู่ยวนนอนพาดอยู่ริมหน้าต่าง เธอซบใบหน้าลงกับขอบหน้าต่างกว้างอย่างเบิกบานใจ ยื่นก้นออกไปมองข้างนอก
ตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัวต่อสิ่งไม่รู้เหมือนครั้งแรกที่เข้าไปในสำเนาอีกแล้ว มีแต่ความดีใจที่ได้เบียดเข้าสู่โลกของชนชั้นสูง
ข้างนอกเวลานี้ แน่นขนัดไปด้วยอะพาร์ตเมนต์ที่กำลังย้ายมิติ
ราวกับฝนดาวตกที่ไหลย้อนขึ้นฟ้า ภาพตระการตายิ่งใหญ่น่าตะลึง
ระหว่างที่ยู่ยวนนอนมองภาพน่าอัศจรรย์นี้อยู่ริมหน้าต่าง เหนือขึ้นไปในแนวเฉียงตามเส้นทางการเคลื่อนย้ายของเธอ มีบ้านสีดำสนิท เปล่งประกายเยือกเย็นดุจเหล็กกล้าอยู่หลังหนึ่งกำลังพุ่งขนานมา
เวลานี้ซ่งอวี้กำลังนั่งเอนบนโซฟาโดยยังสวมเสื้อผ้าอยู่ครบ
เขานั่งตัวตรง ปลายคิ้วขมวดเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทราวกับหมึกไร้แววอารมณ์จับจ้องพายุมิติที่หมุนวนอยู่นอกหน้าต่าง รอคอยการมาถึงของสำเนาอย่างสงบ
บ้านสองหลังเคลื่อนผ่านกันในห้วงมิติเพียงชั่วครู่
ใบหน้าที่ยิ้มกว้างสดใสก็ปรากฏขึ้นในสายตาของซ่งอวี้แวบหนึ่งโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
ซ่งอวี้เพ่งมอง ร่างกายเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย
เขากวาดสายตาตามไป แต่คนกับบ้านก็หายเข้าไปในหมู่มวลอะพาร์ตเมนต์ที่สับสนอลหม่านไปแล้ว
อะพาร์ตเมนต์เหล่านี้เริ่มถูกนำมาต่อและเชื่อมเข้าด้วยกันเหมือนบล็อกตัวต่อ
เสียงดังสนั่นก้องขึ้นครั้งหนึ่ง ความรู้สึกไร้น้ำหนักพลันหายไป อะพาร์ตเมนต์ขนาดมหึมาหลังหนึ่งตั้งตระหง่านขึ้นมาใจกลางซากปรักหักพังอันรกร้างที่เต็มไปด้วยหินเปลือยแหลมคม
[ติ๊ง! การย้ายมิติเสร็จสมบูรณ์ โหลดช่องทางพื้นที่ปัจจุบันสำเร็จ]
[ยินดีต้อนรับสู่อาคารบ้านพักพนักงานบริษัทเทียนเปี้ยนเตี้ยนกง เจ้าของห้องทุกคนต้องอาศัยภายในอาคารเป็นเวลา 5 วัน]