เสียงของโจวรั่วหลานดังออกมาจากวอล์คกี้ทอล์คกี้ว่า “ทีนี้ พวกคุณจับมือกันก่อน”
สำหรับคำขอนี้ ซ่งอวี้รู้สึกงุนงงมาก “นี่กลยุทธ์อะไรกัน”
ปลายสาย โจวรั่วหลานเงียบไปวูบหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนอธิบายว่า “ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ที่ฉันเห็นมันเป็นแบบนี้”
ซ่งอวี้มองยู่ยวน พลางถามผ่านวอล์คกี้ทอล์คกี้ว่า “จำเป็นต้องจับด้วยเหรอ”
“ให้ตาย จับก็จับสิ จะอิดออดทำไม รังเกียจฉันหรือไง”
ยู่ยวนมองท่าทีของเขา ความขัดขืนก็พลุ่งขึ้นมาทันที
เธอยัดมือใส่มือเขาอย่างแข็งกร้าว แล้วบอกว่า “ฉันก็ไม่ได้อยากจับมือนายนักหรอก แล้วนายก็แอ๊บได้เก่งจริงๆ!!”
ซ่งอวี้ “…”
“อย่าทะเลาะกันเลยคุณ”
โจวรั่วหลานฟังเสียงพวกเขาแล้วรีบห้ามปรามผ่านวอล์คกี้ทอล์คกี้ “เวลาไม่มากแล้ว อย่าลืมเป้าหมายของเรากัน”
ยู่ยวนส่งเสียงฮึ
“ใจฉันกว้าง ไม่ถือสาคนแบบนี้หรอก”
ปากก็พูดอย่างนั้น แต่มือที่จับซ่งอวี้กลับออกแรงนิดๆ ปลายนิ้วที่มีเล็บกลมมนจับลงบนหลังมือซ่งอวี้อย่างเจ้าเล่ห์
ผิวขาวนวลดุจหยก ปรากฏรอยแดงตื้นๆ เส้นหนึ่ง
ยู่ยวนแอบชำเลืองมองด้วยหางตา เห็นซ่งอวี้ยังคงจ้องไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา เหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย