ไม่ใช่แค่ยู่ยวนที่รู้สึกผิดปกติ พวกเจ้าของห้องทั่วไปที่เพิ่งเยาะเย้ยก็รู้สึกผิดปกติเช่นกัน
เสียงเย้ยหยันที่เคยอึกทึกในฟอรัมราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง อากาศอบอวลไปด้วยความเงียบสงัดที่ทำให้ผู้คนไม่สบายใจ
ผ่านไปหลายวินาที จึงมีคนลองส่งข้อความไม่กี่ข้อความเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบนี้:
[แสร้งทำได้แนบเนียนดีจริง]
[ใช่ พวกนั้นจะทำอะไรขึ้นมาจริง ๆ รึไง?]
[เฮ้อ น่าเบื่อ แยกย้ายกันเถอะ...]
ไม่มีใครกล้าประกาศเลขห้องตัวเองอย่างโอหังแบบ 'ผอ.โรงพยาบาลจิตเวช' คนนั้น ความกลัวที่ชื่อว่า 'ถ้าหากว่าจริง' กำลังแพร่กระจายไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครเอ่ยปาก
เวลานี้ ภายในห้องระดับ 6 ของตึกอพาร์ตเมนต์ 236 แสงไฟสลัวหม่นและอึมครึม
ชายวัยกลางคน ID 'ชีวิตสู้ไม่ถอย' กำลังจ้องมองหน้าต่างเสมือนกลางอากาศ เงามืดปกคลุมใบหน้าที่อ้วนและบิดเบี้ยวของเขา