ยู่ยวนบ่นพึมพำอยู่ในใจ สีหน้าที่ยังไม่รู้จักเก็บอารมณ์เต็มไปด้วยความหลากหลาย
เจียงเหอมองการแสดงที่ย่ำแย่นั้น เกือบจะหลุดขำออกมา
สายตาของซ่งอวี้หยุดอยู่บนตัวเธอสองวินาที แล้วก็พบว่ากล่องสุ่มสองกล่องที่ถูกเปิดออกนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง—
แท่นปืนใหญ่เลเวล 1
หอสังเกตการณ์
คนนี้ก็คือยู่ยวน?
เจ้าเล่ห์เพทุบายแถมยังเอาของไร้ค่าๆ มายื่นให้
เจียงเหอที่คอยสังเกตสีหน้าท่าทางอยู่ข้างๆ จับความไม่พอใจของเขาได้ทันที แผ่นโลหะระหว่างนิ้วพลิกกลับอย่างเงียบเชียบ กำลังจะจัดการกับหนูจอมซุ่มซ่ามตัวนี้ แต่ซ่งอวี้ก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“เอากลับไป เราไม่ต้องการ”
ซ่งอวี้พูดจบ แม้แต่หางตาก็ไม่เหลือให้ยู่ยวนอีก ก้าวตรงผ่านเธอไปยังนอกทางเดิน
“อย่างนั้นเหรอ น่าเสียดายจังเลยนะ”
ยู่ยวนแสร้งทำเป็นเสียดายแทนอีกฝ่าย แต่เก็บของกลับคืนเร็วจี๋