ในช่องตาแมวที่แคบและจำกัด ใบหน้าของเจียงหน่วนหน่วนถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า
ใบหน้าของยู่ยวนซีดราวกับกระดาษ ความแค้นจากชาติก่อนและความอิจฉาที่จิตใจบิดเบี้ยวเติบโตอย่างบ้าคลั่งดั่งวัชพืช—
ไอ้พวกสวรรค์เลือกเวรนี่ ผ่านมาแค่ไม่กี่วัน พวกมันก็มีเครื่องมือที่ใช้ไปอพาร์ตเมนต์อื่นได้แล้ว ทั้งที่ตัวนางยังไม่กล้าแม้แต่จะก้าวออกจากประตู
นางหวาดกลัวเหลือเกิน
แต่ก็โกรธแค้นยิ่งนัก!
นางซ่อนตัวอยู่ในห้อง เกลียดชังอย่างระมัดระวัง
แม้แต่คนสองคนที่อยู่ข้างกายเจียงหน่วนหน่วน นางก็พลอยเกลียดไปด้วย
ก็คนมันย่อมคบค้ากับพวกพ้องเดียวกัน คนที่คลุกคลีอยู่กับเจียงหน่วนหน่วน จะเป็นคนจิตใจดีปกติได้ยังไง
นอกประตู
ซ่งอวี้เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สายตาจับจ้องไปที่ช่องตาแมวนั่น แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เกิดอะไรขึ้น?" เจียงเหอสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงเอ่ยถาม