ยู่ยวนคิดถึงตรงนี้ก็ยิ้มกริ่ม พยุงตัวลุกขึ้นอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ยังไม่ละความพยายาม แอบส่องผ่านช่องตาแมวออกไปข้างนอก คิดในใจว่าจะฉวยโอกาสตอนชุลมุนออกไปแย่งกล่องสุ่มอีกสักสองกล่องดีไหม
แต่พอแนบตากับช่องตาแมว หางตาเธอก็อดกระตุกอย่างรุนแรงไม่ได้
“กล่องสุ่มให้ข้า!”
“นี่ข้าแย่งได้ก่อน”
“ไปตายซะแก ฉันจะฆ่าแกให้ได้...”
กลางทางเดินวุ่นวายเป็นโกลาหลไปหมดแล้ว
ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสามสี่คนกำลังแย่งชิงกล่องสุ่มใบหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เสียงหมัดกระทบเนื้อดังทึบและเสียงคำรามด้วยความโกรธดังขึ้นไม่หยุดหย่อน แม้ในแชทกลุ่มทุกคนจะพูดอย่างห้าวหาญว่าต้องสามัคคีกัน แต่พอถึงคราวแย่งทรัพยากรจริงๆ ต่างคนต่างก็ไม่ยอมอ่อนข้อ
“อยู่เอาตัวรอดเงียบๆ ต่อไปดีกว่า”
ยู่ยวนเบะปาก
คนพวกนั้นข้างนอกบ้าระห่ำจนตาแดงไปแล้ว โอกาสที่เธอจะออกไปแย่งกล่องสุ่มตอนนี้ริบหรี่ ทั้งยังมีโอกาสสูงที่จะถูกใช้เป็นกระสอบทราย