"แฟรงค์?"
ยู่ยวนเพิ่งได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของเธอก็ยียวนจนแทบจะเป็นแบบนี้ (＞^ω^＜)
"แฟรงค์นี่ ยินดีต้อนนะ ยินดีต้อน! ฉันอวี้หยวนเอง"
แฟรงค์ หรือก็คือจางเจิ้น ชะงักไปเมื่อได้ยิน "คุณคือยู่ยวนน่ะเหรอ!"
"ใช่แล้วค่ะ หัวหน้า ทำไมวันนี้ถึงได้ลงมาชั้นล่างล่ะคะ"
ยู่ยวนแสร้งงอนิ้วก้อยและทำท่าตกใจ "โอ้โฮ แล้วทำไมป้ายพนักงานของคุณถึงเปลี่ยนเป็นสีเขียวล่ะคะ เพื่อนร่วมงา~น~"
ยู่ยวนลากเสียงสองพยางค์ท้ายยาวเป็นพิเศษ ด้วยท่าทีกวนประสาทนั่นทำให้จางเจิ้นรู้สึกได้ว่าขมับปูดโปน
แต่ก็ทำอะไรเธอไม่ได้!
จางเจิ้นถลึงตาใส่เธออย่างแรง ก่อนจะกลั้นใจนั่งลงข้างๆ
แต่พอเห็นหน้าของยู่ยวน ก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่ซ่งอวี้ดูถูกเขาไว้บนชั้นบน ความรู้สึกอัปยศนั้นทำให้เขาทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ลุกขึ้นไปหาผู้จัดการโครงการ
"ขอเปลี่ยนที่ทำงานได้ไหม ไม่อยากนั่งกับคนคนนี้"
เขาเกลียดยู่ยวน
ผู้จัดการโครงการก็เกลียดยู่ยวนยิ่งกว่าเขาอีกหรือเปล่านะ
ใบบหน้าปกคลุมด้วยรองพื้นหนาเตอะนั่นดูสีหน้าไม่ออก รู้แต่ว่าเพียงแค่อยากจะยัดคนที่มีปัญหากับยู่ยวนไว้ใกล้ๆ หวังจะให้ยู่ยวนอารมณ์เสีย
แต่ยู่ยวนจะอารมณ์เสียอะไรได้?
ตัวเธอเองนั่นแหละคือตัวสร้างปัญหาที่ใหญ่ที่สุด
จางเจิ้นที่ต้องนั่งข้างยู่ยวนน่ะน่าสงสาร เขาแค่เข้าห้องน้ำ ยู่ยวนยังเรียกผู้จัดการโครงการมาที่โต๊ะให้จับเวลาให้ "รายงานหัวหน้า นักเรียนจางเจิ้นออกจากที่ทำงานไป 34 นาทีเต็ม หักคะแนนประเมินประสิทธิภาพเลยนะคะ"
การเรียกผู้จัดการโครงการมารับเรื่องเล็กๆ แบบนี้หลายครั้ง ก็ทำให้ตัวผู้จัดการโครงการเองก็อารมณ์เสียเช่นกัน
แน่นอนว่าการที่ยู่ยวนทำแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีราคาที่ต้องจ่าย
อย่างเช่นตอนนอนหลับในยามค่ำ เธอก็ไม่กล้าหลับสนิทเกินไป กลัวว่าผู้จัดการโครงการและจางเจิ้นจะมาร่วมมือกันซัดเธอ
ยามราตรี
ในออฟฟิศยังได้ยินเสียงแป้นพิมพ์ดังไม่หยุด
ยู่ยวนรีบเอนตัวลงบนเตียงสนาม ทันใดนั้นก็นึกได้ว่าในสำเนานี้เข้าสู่วันที่สี่แล้ว เธอยังไม่รู้เลยว่าจะผ่านไปได้ยังไง โจวรั่วหลานกับหวังฉิงฉิงสองคนนั่นจะทนไหวไหม?
หรือพรุ่งนี้จะถามซ่งอวี้ดูว่าเขาพบอะไรมาบ้าง?
ยู่ยวนกำลังคิดอยู่ จอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็สว่างขึ้นมาเอง