แสงริบหรี่ส่องเข้ามาในระเบียงทางเดินสลัวอย่างยากลำบาก ไม่อาจขับไล่ความเหน็บหนาวเยียบเย็นของอะพาร์ตเมนต์ได้
“คลิ๊ก”
ยอดฝีมือที่ยู่ยวนเฝ้าคิดถึง จางเฉียง เปิดประตูห้องออกมาอย่างระมัดระวัง รอยคล้ำใต้ตาแทบหย่อนลงมาถึงมุมปาก สีหน้าซูบซีดอิดโรยอย่างหนัก
สิ่งแรกที่เขาทำหลังเปิดประตู คือมองไปยังทิศทางที่เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อคืน—
ที่นั่นเหลือเพียงกองเลือดแห้งกรังดำคล้ำอยู่ไม่กี่แห่ง เหยื่อที่เสียชีวิตเมื่อคืนถูกพลังบางอย่างที่ไม่รู้จักชำระล้างไปแล้ว
ผู้รอดชีวิตทยอยเดินออกมาจากระเบียงทางเดินทีละคน ทุกคนมีสีหน้าหวาดกลัว ต่างพากันเข้าไปหาจางเฉียงที่ดูแข็งแรงที่สุดโดยไม่รู้ตัว
“เฮียเฉียง เมื่อคืนได้ยินใช่ไหมครับ? เจ้าสิ่งนั้นมันวนเวียนอยู่ในระเบียงทางเดินตลอดเลย…”
หนุ่มน้อยร่างบางคนหนึ่งพูดแลกเปลี่ยนข้อมูลพลางตัวสั่น “ผมไม่กล้าหลับตาทั้งคืนเลย สรุปพอตื่นมาเช็คดู ระบบให้ผมแค่เหรียญทองเดียว อยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!”
อีกคนเอ่ยต่อด้วยความสิ้นหวัง: “อัปเกรดห้องต้องใช้ถึง 20 เหรียญทองนะ กว่าจะเก็บได้ขนาดนี้ อีกไม่นานพวกเราก็ต้องตายด้วยน้ำมือสัตว์ประหลาดนั่นแน่”
จางเฉียงได้ยินดังนั้น หว่างคิ้วแวบผ่านความภาคภูมิใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ เขากระแอมเบา ๆ แล้วพูดเสียงทุ้มว่า: “ฉันจับทางได้แล้ว อยากได้เหรียญทอง ตอนกลางคืนต้องหลับจริง ๆ
เมื่อคืนฉันบังคับตัวเองให้เคลิ้มหลับไปพักหนึ่ง บวกกับที่เก็บสะสมไว้วันแรก ตอนนี้ในมือมีทั้งหมด 13 เหรียญทอง”
คนรอบข้างสูดลมหายใจเฮือก สีหน้าอิจฉาแทบปิดไม่มิด
“13 เหรียญ? เฮียเฉียงสุดยอดไปเลย!”
“ความคืบหน้าของเฮียเฉียงขนาดนี้ เกรงว่าคงเป็นคนที่มีเหรียญทองมากที่สุดในอะพาร์ตเมนต์แล้วมั้ง”
จางเฉียงก็คิดว่า 13 เหรียญทองน่าจะสูงสุดแล้ว
เขาทำสีหน้าเรียบเฉย โบกมือปลอบทุกคน และก็เป็นการปลอบตัวเองไปด้วย: “ปกติ อยู่ในที่บัดซบแบบนี้ ใครจะหลับสนิทได้จริง ๆ พวกเราตั้งสติให้ดี เราต้องรอดแน่”
##
ขณะเดียวกันนั้น ยู่ยวนกำลังมองดูตัวเลขที่ส่องประกายวาบหวามบนแผงควบคุมระบบ: 60 เหรียญทอง
“อัปเกรด!”
ยู่ยวนใช้นิ้วจิ้มอย่างแรงลงบนอากาศว่างเปล่า
【หัก 20 เหรียญทอง กำลังอัปเกรดห้อง——】
ชั่วพริบตา สายลมเย็นสดชื่นพัดพากลิ่นอับชื้นเก่าแก่ในห้องออกไป แผ่นกระดานรองนอนที่เย็นชื้นและขรุขระแต่เดิม เปลี่ยนเป็นเตียงไม้กระดานเรียบแห้งสบาย
【ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่น “ยู่ยวน” ได้เป็นเจ้าของห้องคนแรกในอะพาร์ตเมนต์ตึก 188 ที่เลื่อนระดับเป็นห้องขั้น 2 ได้รับรางวัล เหรียญทอง +10!】
“รางวัลผู้เลื่อนระดับคนแรก?” ยู่ยวนชะงักไป
ชาติก่อนเธอเป็นแค่ตัวประกอบไร้ตัวตนที่แม้แต่กล่องสุ่มก็ไม่เคยได้แตะ ใช้ชีวิตอย่างหวาดหวั่นอดออมเหรียญทอง ไม่รู้มาก่อนเลยว่ามีรางวัลผู้เลื่อนระดับคนแรกด้วย
เธอคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว: เมื่อกี้เหลือ 40 เหรียญ บวกกับรางวัลนี้อีก 10 เหรียญ ก็เป็น 50 เหรียญพอดี!
“ค่าอัปเกรดห้องขั้น 3 ดันเป็น 50 เหรียญทองพอดี…”
หัวใจของยู่ยวนเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
ในเมื่อเลื่อนขั้น 2 คนแรกมีรางวัล แล้วถ้าเลื่อนขั้นเป็นห้องขั้น 3 จะมีด้วยไหม?
ความรู้สึกคาดหวังแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนเข้าครอบงำความคิดทันที “อัป! อัปเกรดต่อเลย!”
นิ้วกดลงไปอีกครั้ง เหรียญทองหมดในพริบตา
ตูมมม——
ทั้งห้องส่งเสียงขยายพื้นที่ดังก้องทุ้มต่ำ
ขณะนั้น จางเฉียงที่อยู่อีกฟากของระเบียงทางเดินเพิ่งกลับเข้ามาในห้องของเขาเอง
ห้องขั้น 1 คับแคบจนหายใจไม่ออก ผนังลอกเป็นแผ่นเหมือนรังแค มองไปเจอแต่รอยดำลื่นเหนียวเต็มไปหมด เขายื่นมือไปแตะเครื่องนอน ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเหนียวลื่นน่าคลื่นไส้ พร้อมกลิ่นรารุนแรง
“เชี่ย สภาพพังแบบนี้มันไม่ใช่ที่ให้คนอยู่เลย” จางเฉียงสบถในใจ
แต่ภาพตรงหน้าของยู่ยวน กลับเปลี่ยนไปราวกับพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
ห้องที่เดิมอึดอัดดั่งรังหนูขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว พื้นซีเมนต์เรียบราวกระจก ผนังขาวสะอาดเหมือนเพิ่งทาสีใหม่ ห้องที่อับทึบไร้ช่องลมยังเพิ่มหน้าต่างเข้ามาอีกหนึ่งบาน
ที่สำคัญกว่านั้น บนพื้นตรงตำแหน่งที่หันเข้าหาประตูห้อง มีหลุมสี่เหลี่ยมลึกลงไปปรากฏขึ้น
“ช่องวางสิ่งปลูกสร้าง!”
ยู่ยวนตื่นเต้นแทบส่งเสียงร้องออกมา นี่เป็นข้อกำหนดเบื้องต้นในการติดตั้งอุปกรณ์ประเภทวางตั้ง เพื่อให้เกิดผลเพิ่มพูนจากสิ่งอำนวยความสะดวก! ชาติก่อนเธอต้องทำงานหนักจนเลื่อนถึงขั้น 5 ถึงจะได้ช่องแรก สิ่งที่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้น หลังจากเกิดใหม่เพิ่งวันที่สองในตอนกลางวันก็ได้แล้ว!
เธอเปล่งเสียงดีใจออกมา พุ่งตัวลงไปกลิ้งในเครื่องนอนแห้งสะอาด คิดว่าอนาคตสดใส
ทว่า วินาทีที่เธอมีความสุขที่สุด เสียงกลไกเย็นเยียบก็ระเบิดขึ้นในสมอง:
【ตรวจพบเจ้าของห้องขั้น 3 ปรากฏตัว ความคืบหน้าผู้เล่นปัจจุบันถึงเงื่อนไขวิกฤตแล้ว】
【เนื่องจากคุณพัฒนาเร็วเกินไป ถูกเลือกให้เข้าร่วมดันเจี้ยน】
【กำลังแยกตัวออกจากอะพาร์ตเมนต์เดิม…… ย้ายไปสู่อะพาร์ตเมนต์ตึก “ฝูงวีรชนช่วงชิง”】
【เวลา: 24 ชั่วโมง】
รอยยิ้มบนใบหน้าของยู่ยวนแข็งค้างทันที
นี่มันอะไรกัน?
ไม่ทันให้เวลาเธอทำความเข้าใจสถานการณ์ แสงสว่างในห้องก็ถูกความมืดมิดเหนียวข้นกลืนกินในชั่วพริบตา…