เมื่อแสงสลัวยามเช้าส่องลอดเข้ามาในตึก ยู่ยวนกับจางเฉียงก็พบกันที่หน้าห้อง
หลังจากรู้ข่าวร้ายว่าเมื่อคืนจำนวนคนในกลุ่มลดลงฮวบเหลือเพียง 163 คน และหากไม่มีแบตเตอรี่ก็ต้องตายสถานเดียว จิตใจของทั้งคู่ก็ตึงเครียดถึงขีดสุด
"พี่ยู่ ต่อไปเราเดินเกมระวังตัวกันหน่อยเถอะ เลือกไปที่เปลี่ยวๆ หลีกเลี่ยงคนอื่นให้มากที่สุด"
จางเฉียงลดเสียงลง ใบหน้าหนักอึ้งเอ่ยเสนอ
ยู่ยวนพยักหน้าเห็นด้วย "ได้ ตามนั้น"
##
เมื่อคืนคนตายมากเกินไป
ทั้งสองรู้สึกได้ชัดว่าทั้งตึกว่างเปล่าขึ้นมาก ห้องที่ถูกทิ้งไว้ก็มีมหาศาล
ไอเทมขณะที่เจ้าของยังมีชีวิตอยู่สามารถมอบให้ผู้อื่นได้ด้วยความสมัครใจ แต่เมื่อเจ้าของตาย ไอเทมที่เขามีก็จะเสื่อมสภาพไปด้วย
ขยะไร้ค่าแบบนี้ไม่มีความหมายกับใคร
แต่จางเฉียงมีตรา[โรงรับจำนำ] ไอเทมที่เสื่อมสภาพแล้วก็เปลี่ยนเป็นเงินได้ ทั้งสองจึงปรึกษากันแล้วรีบออกตระเวนเก็บไอเทมที่หมดอายุ
[แท่นปืนใหญ่หมดอายุ: 40 เหรียญทอง]
[ปืนครกหมดอายุ: 31 เหรียญทอง]
[ตราผู้โชคดีที่สุดหมดอายุ: 56 เหรียญทอง]
……
ยู่ยวนมองจำนวนเหรียญทองของจางเฉียงที่พุ่งขึ้นไม่หยุด
ตกใจอยู่บ้าง
อิจฉาอยู่บ้าง…
ยู่ยวน ต้องห้ามใจนะ! อย่าไปอิจฉาของเพื่อนร่วมทีม!
ยู่ยวน… ห้ามใจไม่ค่อยอยู่แล้ว…
โอกาสทองแบบนี้