ชั้นสี่
เปลวไฟตรงปากบันไดโหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ ควันดำทะลักลอดช่องประตูเข้ามาในห้องไม่หยุด
เฉียนโหย่วไฉสำลักจนขอบตาแดงก่ำ
เขารีบทำผ้าขนหนูให้เปียกแล้วเอามาปิดปากกับจมูก ก่อนจะหดตัวอยู่ในห้องน้ำ เตรียมใจรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
จบเห่แล้ว...
คงไม่ถึงขั้นถูกไฟคลอกตายทั้งเป็นหรอกนะ?
เปลวไฟเลียมาถึงประตูห้องแล้ว คลื่นความร้อนแผ่เข้ามาใกล้
ในจังหวะนั้นเอง—
ครืน!
ช่วงหลายวันมานี้ ตึกถูกคนโจมตีทุกวัน คงทนไม่ไหวจนกำลังจะถล่มแล้วหรือเปล่า?
ตอนที่เขาชะโงกหน้าออกไปดู ก็พบว่าควันดำหายไปแล้ว
เปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่ด้านนอกประตู
ดับลงกะทันหัน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เฉียนโหย่วไฉลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปแนบตาดูตรงช่องตาแมว
พอเห็นภาพด้านนอก
เขาก็ถึงกับอึ้ง
ทางเดินกำลังเปลี่ยนแปลง!
ผนังที่ถูกควันรมจนดำสนิทค่อย ๆ กลับมามีสีสันและขาวสะอาดอีกครั้ง ราวจับที่หักขาดกำลังเชื่อมต่อกันใหม่ทีละนิดราวกับพืชที่กำลังเติบโต
รอยแหว่งตรงขอบบันไดค่อย ๆ ปิดเข้าหากัน แม้แต่รูขนาดใหญ่บนเพดานที่เกิดจากแรงระเบิดก็ยังค่อย ๆ ถูกเติมเต็ม
กระบวนการทั้งหมดเงียบงันและชวนขนลุก