ลิฟต์พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ยู่ยวนยืนอยู่ข้างซ่งอวี้ สะบัดบัตรพนักงานที่แย่งชิงมาอย่างลำพองใจ "ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีแววเป็นผู้นำตั้งแต่เกิดเลยนะ"
ซ่งอวี้พิงผนังลิฟต์ มองท่าทางเธอที่แทบจะลอยขึ้นฟ้า สาดน้ำเย็นใส่เต็ม ๆ
"บริษัทนี้ไม่มีอะไรปกติสักอย่าง อย่าดีใจที่เจอช่องโหว่ พลังของพวกผู้บริหารระดับสูงกับคนที่จ้างข้างล่างมันคนละชั้นกัน"
ยู่ยวนกำลังจะพูด
เสียงเตือนใสกังวานดังขึ้น
ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยโฉมชั้นสูงสุด
หรูหรา เปิดกว้าง ฟุ่มเฟือยถึงขีดสุด
ที่ชั้นบนไม่ได้มี รปภ. ระดับหัวกะทิเตรียมรับมือเต็มพื้นที่ ตรงหน้าต่างกระจกบานใหญ่มีเก้าอี้หนังมนุษย์ราคาแพงตั้งอยู่
อิทธิฤทธิ์ระดับสูงที่นั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้ามีแต่กลุ่มหมอกดำลึกลับที่มองไม่เห็นรายละเอียด กำลังพลุ่งพล่านอย่างช้า ๆ
ทว่าเขากลับสวมสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ มือนิ้วหนึ่งถือไวน์แดงสีเลือด มองมาที่พวกเขาอย่างสงบนิ่งและยโส เต็มไปด้วยมาดนายทุนผู้อยู่เหนือทุกคน
ยู่ยวนอดไม่ได้ที่จะเอามือบังส่วนหัวของอีกฝ่าย แล้วกระซิบบ่นกับซ่งอวี้
"ทำไมฉันรู้สึกว่าเขาคล้ายนายจังเลย?"