ข่าวที่เจี๋ยหยูถังทำให้ฮ่องเต้ทรงพิโรธ แผ่ไปทั่ววังหลังในวันรุ่งขึ้น
แม้จ้าวเฉวียนอันจะปิดปากสนิท แต่ยามรุ่งสางที่ฮ่องเต้เสด็จออกจากตำหนักฉางชุนด้วยพระพักตร์เขียวคล้ำ ผ่านประตูวังหลายบาน เหล่าขันทีและนางกำนัลที่เฝ้ายามต่างเห็นเข้าจนได้
คนกลุ่มนี้ยังไม่ทันฟ้าสางก็เริ่มซุบซิบกัน
"ได้ยินว่าหรือไม่ เรื่องที่เจี๋ยหยูถังทำให้ฮ่องเต้ทรงกริ้วจนทรงกระแทกประตูจากไป!"
"ฟ้า! นางกล้าหาญเกินไป ที่ฮ่องเต้โปรดปรานนางมากเพียงนี้ นางยังไม่พอใจอะไรอีกเล่า?"
"ใครจะรู้เล่า ได้ยินว่านางท้าทายฮ่องเต้ ทำให้พระองค์ทรงขุ่นเคืองพระพักตร์จนดำ"
"เช่นนี้ก็ถูกกักบริเวณแล้วกระมัง? ไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่จริงๆ..."
ข่าวลือมาถึงตำหนักเฉิงเฉียน กุ้ยเฟยแย้มพระสรวลอย่างชื่นใจ
"ถูกกักบริเวณแล้ว?" พระสุรเสียงของนางแฝงความยินดีที่ปิดไม่มิด
"ดี สมควรนัก ฮ่องเต้โปรดปรานนาง แต่นางกลับถือตัวถือตน กล้าท้าทายฮ่องเต้อีกหรือ?"
เจียกุ้ยผินนั่งอยู่เบื้องล่าง เอ่ยเสริมอย่างระมัดระวัง "เพคะ ทราบมาว่าฮ่องเต้ทรงผละจากตำหนักฉางชุน เสด็จกลับตำหนักหย่างซินในคืนนั้นทันที และทรงให้เจี๋ยหยูถังทบทวนความผิดที่ตำหนักฉางชุน ตราบใดที่ยังไม่รู้สำนึกก็อย่าออกมา"
กุ้ยเฟยแย้มพระสรวล "กักบริเวณดีนัก อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องอุ้มองค์หญิงเล็กน้อยมาอวดต่อหน้าฮ่องเต้ให้กวนพระเนตร"
เจียกุ้ยผินประจบยิ้มตาม ทั้งในใจกลับคิดว่ากุ้ยเฟยดีใจเร็วเกินไป
แม้เจี๋ยหยูถังถูกกักบริเวณ แต่นางยังมีองค์หญิงเล็กอยู่
ถึงฮ่องเต้จะไม่มองหน้านาง แต่จะไม่มององค์หญิงเล็กได้หรือ?