เมื่อกลุ่มของไทเฮาจากไปแล้ว โหรวกุ้ยผินจึงได้เข้าไปในห้องคลอด
นางเห็นสภาพของเสิ่นจืออี้ที่เอนกายอยู่บนเตียง และเห็นองค์หญิงเล็กที่ถูกห่อหุ้มอย่างมิดชิดอยู่บนเตียงเล็กด้านข้าง นางตาแดงขึ้นมาทันที
"เจ้าทำให้ข้าตกใจแทบตาย..." โหรวกุ้ยผินนั่งลงที่ขอบเตียง จับมือของเสิ่นจืออี้ไว้ "ตอนที่เจ้าร้องอยู่ข้างใน ข้ายืนอยู่ข้างนอก หัวใจแทบสลาย"
"ไม่คิดว่า...จะมีคนลงมือจริง ๆ!"
เสิ่นจืออี้ยิ้มอย่างอ่อนเพลีย "ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว"
"แต่ก็พอจะเห็นได้ว่าฝ่าบาทและไทเฮาให้ความสำคัญกับเจ้ามากเพียงใด ยังไม่ทันข้าจะเดินไปไกล พวกเขาก็บุกเข้าไปแล้ว เพียงแค่คิดก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่"
โหรวกุ้ยผินพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไปดูองค์หญิงเล็ก
นางอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ท่าทางเบามือยิ่งกว่าไทเฮาเสียอีก
"นางตัวเล็กจัง...นุ่มจัง..."
"จืออี้ เจ้าดูดวงตาของนางสิ คล้ายกับเจ้า"
เสิ่นจืออี้เอี้ยวตัวมองไป องค์หญิงเล็กกำลังหาวพอดี ปากเล็ก ๆ อ้าเป็นวงกลม เผยให้เห็นเหงือกสีชมพู
"ที่ไหนเหมือนข้ากันเล่า?" เสิ่นจืออี้อดหัวเราะไม่ได้ "ย่นย่อไปหมด อย่างกับลิงน้อย"
โหรวกุ้ยผินถูกนางทำให้หัวเราะออกมา แกล้งทำเป็นตำหนิ "มีที่ไหนพูดถึงบุตรสาวตัวเองแบบนี้"
องค์หญิงเล็กราวกับฟังเข้าใจ หน้านิ่วคิ้วขมวด "แว้" ร้องออกมาเสียงหนึ่ง เสียงใสกังวาน
โหรวกุ้ยผินรีบเขย่าอุ้ม พลางเปล่งเสียง "โอ๋ ๆ" ปลอบประโลม ท่าทางวุ่นวายไม่เป็นระเบียบ ทำให้เสิ่นจืออี้หัวเราะอีกครั้ง
เสิ่นจืออี้รีบบอก "ไม่น่าเกลียด ๆ ลูกสาวข้าน่ารักที่สุดแล้ว!"
องค์หญิงเล็กหยุดร้องจริง ๆ
โหรวกุ้ยผินดีใจจนแทบเก็บไม่อยู่ "ดูท่าองค์หญิงเล็กของเราจะฉลาดหลักแหลม แตกต่างจากใคร ๆ จริง ๆ นะ!"