จวนอานอ๋อง ห้องเขียนหนังสือ
อานอ๋องนั่งอยู่หัวแถว มือลูบคลำแหวนหยกขาววงนั้นไปมา สีหน้าหม่นหมอง
เหล่าที่ปรึกษายืนอยู่ด้านล่าง ต่างมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"ฝ่าบาททรงมีทายาทราชวงศ์อีกแล้วหรือ!" น้ำเสียงของอานอ๋องแฝงไปด้วยความโกรธที่กดไว้ "นางเสิ่นจืออี้ผู้นั้น ช่างโชคดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ!"
ที่ปรึกษาเคราแพะถอนหายใจ "องค์ชาย เรื่องนี้เป็นความจริงแน่นอน กุ้ยผินถังทรงมีพระครรภ์ได้สามเดือนแล้ว ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเลื่อนตำแหน่ง และให้ย้ายไปประทับที่ตำหนักหย่งโซว บัดนี้ในราชสำนัก ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงเรื่องรับบุตรบุญธรรมอีกเลย"
ที่ปรึกษาอีกคนเสริมขึ้น "มิเพียงเท่านั้น กระหม่อมได้ยินว่าฝ่าบาททรงเชิญหมอหลวงผู้หนึ่งเข้ามาในวัง เพื่อทรงพระอาการเป็นการเฉพาะ"
"หากหมอผู้นั้นรักษาโรคเรื้อรังของฝ่าบาทหายขาดได้จริง นางสนมในวังหลังก็จะทรงพระครรภ์กันอย่างต่อเนื่อง เรื่องรับบุตรบุญธรรมก็หมดหวังโดยสิ้นเชิง"
คิ้วของอานอ๋องขมวดเป็นปม
เขาวางแหวนหยกขาวลงบนโต๊ะเบา ๆ เกิดเสียงดังเบา ๆ และน้ำเสียงก็เย็นลงอีกเล็กน้อย "หมอตี้ห้า ผู้ที่เลื่องลือว่าสามารถรักษาโรคร้ายยาก ๆ ได้ใช่หรือไม่?"
"ใช่แล้ว หมอผู้นี้มีฝีมือสูงส่ง คนไข้ที่ผ่านมือล้วนสรรเสริญไม่ขาดปาก"
"บัดนี้เขาอยู่ที่วิหารปีกข้างใกล้ไท่อีเยวี่ยน ตรวจพระอาการฝ่าบาททุกวัน ฝ่าบาทยังให้เขาตรวจพระนาภีกุ้ยผินถังด้วย กล่าวว่าพระครรภ์แข็งแรงดี"
อานอ๋องสีหน้าไม่แสดงออก แต่ในใจกลับร้อนรน
เสิ่นจืออี้ตั้งครรภ์อีกแล้ว ฝ่าบาทก็เชิญหมอหลวงมาอีก