หลังพิธีสถาปนาเสร็จสิ้น เสิ่นจืออี้กลับมายังตำหนักฉางชุน เปลี่ยนฉลองพระองค์ออก สวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดาๆ
มารดาเอี๊ยบดวนยกน้ำร้อนเข้ามา หลังจากวุ่นวายมาทั้งเช้า นางหิวจนท้องร้อง ประคองถ้วยน้ำซุปดื่มรวดเดียว
เพิ่งจะดื่มไปได้สองอึก ปี้เถาก็เปิดม่านเข้ามารายงาน: "พระนางเจ้า พระนางเต๋อเฟยและกุ้ยเหรินเฉียนมาแล้วเจ้าค่ะ"
"ยินดีด้วยๆ เจี๋ยหยูถัง!" เต๋อเฟยเดินเข้าประตูมาก็ยิ้มพร้อมกับจับมือเสิ่นจืออี้ไว้
เสิ่นจืออี้ยิ้มตอบ: "พระนางเต๋อเฟย กุ้ยเหรินเฉียน ยินดีด้วยเหมือนกันเจ้าค่ะ!"
ทั้งสามคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข
เต๋อเฟยดึงนางให้นั่งลงบนเตียง: "เมื่อครู่นี้ในพิธีสถาปนา เจ้าคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ข้ามองไปแต่ไกล รู้สึกว่าวันนี้เจ้าสวยเป็นพิเศษ"
"พี่หญิงแกล้งข้าอีกแล้ว" เสิ่นจืออี้ยิ้มพลางรินชาให้ "วันนี้พี่หญิงต่างหากที่สวยที่สุด ฉลองพระองค์สีดอกบัวชุดนั้นทำให้พี่หญิงดูเหมือนคนที่เดินออกมาจากภาพวาดเลย"
เต๋อเฟยยิ้มส่ายหน้า รับถ้วยชามาจิบหนึ่ง แล้ววางลง สายตามองไปที่ใบหน้าเสิ่นจืออี้ครู่หนึ่ง เสียงเบาลงเล็กน้อย: "ข้ารู้ การเลื่อนตำแหน่งครั้งนี้ต้องได้อาศัยแสงของเจ้าแน่นอน"
เสิ่นจืออี้: "พี่หญิงพูดอะไรกันเล่า? ก็เพราะพี่หญิงมีนิสัยอ่อนโยนและมีคุณธรรม อยู่ในสายพระเนตรของฝ่าบาทมานานแล้ว ต่อให้ข้าพูดมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"
นี่ไม่ใช่เพียงคำพูดเอาใจตามมารยาท
แม้เสิ่นจืออี้จะเอ่ยถึงโหรวกุ้ยผินไปบ้าง แต่ก็เพราะฮ่องเต้มีความรู้สึกดีต่อนางอยู่แล้ว