"ชั่วช้า! หากมิใช่เพราะเจ้า เปิ่นกงก็คงมิได้เร่งร้อนถึงเพียงนี้ กลับปล่อยให้เต๋อเฟยได้หน้าไปทำความดีเสียอีก!"
เจียกุ้ยผินน้ำตาไหลริน แต่ก็ไม่กล้าเช็ด เพียงเอามือปิดหน้าไว้ ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น
"พระนางเจ้าคะ ครั้งนี้เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง" เสียงของเจียกุ้ยผินสั่นเครือด้วยน้ำตา แต่นางกัดริมฝีปาก พยายามบังคับให้ตนเองสงบลง
"แต่เต๋อเฟยผู้นั้นต่างหากที่คือเสือยิ้ม! พระนางเจ้าคะ พระนางลองตรองดูเถิด เหตุใดนางจึงไม่พูดให้ชัดเสียก่อน จำต้องรอเรื่องบังเกิดแล้วจึงค่อยเข้ามาช่วยแก้ต่าง?"
"นางจงใจ! นางจงใจดูพระนางเจ้าตกลงไปในหลุม แล้วจึงค่อยยื่นมือดึงขึ้นมา เพื่อให้พระนางเจ้าติดค้างบุญคุณนาง! พระนางเจ้าคะ ต้องระวังเต๋อเฟยผู้นั้นให้จงหนัก!"
"ไร้สาระ เรื่องเช่นนี้จำเป็นต้องให้เจ้าว่าหรือ"
กุ้ยเฟยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ยกถ้วยชาวางลงบนโต๊ะอย่างแรง เกิดเสียงดังอู้อี้ "ตุบ" หนึ่ง
น้ำชากระฉอกออกมา ไหลเปรอะบนพื้นโต๊ะ ดั่งรอยน้ำตาเหลืองหม่นหยดหนึ่ง
"ต่อไปนี้ เจ้าจงคิดให้ฉลาดขึ้นอีกหน่อย" กุ้ยเฟยเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดั่งมีด จ้องเขม็งไปที่เจียกุ้ยผิน "มิเช่นนั้น ใครต่อใครก็อยากจะได้ตำแหน่งกุ้ยผินเต็มไปหมด"
เจียกุ้ยผินสะดุ้งโหยง ล้มตัวลงคุกเข่าดังปัง
"เพคะ พระนางเจ้า หม่อมฉันจะจดจำไว้ในใจ ไม่กล้ามีครั้งต่อไปอีกเป็นอันขาด!" นางหมอบลงกับพื้น หน้าผากแนบกับกระเบื้องเย็นเฉียบ ตัวสั่นระริกไปทั้งร่าง
ในวังแห่งนี้ ที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของนางก็คือกุ้ยเฟย
หากไร้ซึ่งกุ้ยเฟย นางก็ไม่มีความหมายอันใดเลย
กุ้ยเฟยมองดูท่าทางนางหมอบอยู่กับพื้น ความโกรธในใจจางหายไปบ้างแล้ว แต่ยังคงรู้สึกอึดอัดตื้อตันอยู่ที่อก