"ห๊ะ?"
นักเรียนส่วนใหญ่เมื่อได้ยินคำว่าสอบ ต่างก็ทำหน้าสลดลงทันที
สอบเนี่ยนะ???
นี่มันจะฆ่ากันชัดๆ!
หยางถิงสีหน้าเย็นชา "ห๊ะอะไรกัน? ก็ให้พวกเธอชินกับจังหวะการเรียนที่จะตามมาต่างหาก!"
"ฉันให้เวลาพวกเธอสิบนาที เก็บของบนโต๊ะให้โล่ง ฉันไม่อยากเห็นอะไรที่ไม่เกี่ยวกับการสอบเด็ดขาด"
ทุกคนจัดเก็บเอกสารการเรียนไปกองไว้ที่พื้นหลังห้อง
เย่ฝานยังโอเคอยู่หน่อย มีแค่สมุดแบบฝึกหัดไม่กี่เล่ม
แต่ของหนิงซีสิเยอะเป็นพิเศษ กองหนังสือแบบฝึกหัดที่ซ้อนกันเป็นภูเขา ข้อสอบ แล้วก็เอกสารทบทวนอีกหลากหลายชนิด
"ทำไมเยอะขนาดนี้?"
หลังจากจัดเก็บเสร็จ หนิงซีเอียงหัวเล็กๆ อดอุทานด้วยความประหลาดใจออกมาไม่ได้ ภาพใบหน้าน่ารักที่เต็มไปด้วยความตะลึง ดึงดูดสายตาหนุ่มๆ ให้เหลียวมองอยู่บ่อยครั้ง
หลัวอวี่เมิ่งเสริมต่อข้างๆ "ไร้สาระ ต้องเยอะอยู่แล้วสิ ทุกครั้งที่เราไปร้านหนังสือ เธอเคยปล่อยมือว่างไหม?"
หนิงซีรู้ว่าตนเองผิด จึงไม่แก้ตัว
กองหนังสือสูงตั้งครึ่งเมตรกว่าๆ เธอยังคิดจะยกมันทั้งหมดในครั้งเดียวเสียอีก แต่ลองหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ มือน้อยๆ สองข้างสอดคล้องไม่พอ
หนุ่มๆ หลายคนมีประกายในตา รู้สึกดีใจอย่างอดไม่อยู่ในใจ
โอกาสดี!
ปกติแล้ว พวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับหนิงซีเลย
โดยเฉพาะจ้าวเหวินฮ่าวและเติ้งอวี่ ทั้งสองไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นเดินตรงไปยังที่นั่งของหนิงซีทันที
เพียงแต่เดินไปได้ครึ่งทาง ร่างของทั้งคู่ก็หยุดชะงัก สีหน้าของแต่ละคนแย่ลงเรื่อยๆ
เย่ฝานยกกองหนังสือของหนิงซีไปวางไว้หลังห้อง