“เอี๊ยด——”
เมื่อเห็นหนิงซีในแวบแรก เย่ฝานก็ยืนตะลึงคาอยู่กับที่
น่าตื่นตะลึงจริง ๆ!
สวยอะไรเบอร์นี้~~~
ในหัวของเขาเวลานี้ว่างเปล่า มีเพียงหญิงสาวตรงหน้า
ผลงานชิ้นเอกแห่งผู้สร้าง!
หนิงซีเผยแววกังวลในดวงตา เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “เย่ฝาน ฉันมาช้าไปนิดหน่อย นาย…จะไม่โกรธนะ?”
“…”
นี่มันเกือบเที่ยงแล้วนะ เรียกว่านิดหน่อยได้ยังไง?
เมื่อได้ฟัง เย่ฝานก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ในใจ แต่จะให้ไปถือสาอะไรกับคนน่ารักแบบหนิงซี เขาก็ทำไม่ลงจริง ๆ จึงโบกมือพลางหัวเราะ “ไม่เป็นไร ผมเองก็เพิ่งตื่นได้ไม่นานเหมือนกัน เข้ามารอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง”
“…อืม”
เมื่อเห็นเย่ฝานไม่โกรธ หนิงซีก็โล่งอก ก้าวเบา ๆ เข้ามา
ปิดประตูเรียบร้อย เย่ฝานสังเกตเห็นหางม้าต่ำด้านหลังของหนิงซี มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
ถ้าครั้งแรกคือความบังเอิญ ครั้งที่สองก็คือความตั้งใจ
เขาหยิบน้ำมะนาวแช่เย็นออกมาจากตู้เย็นวางบนโต๊ะน้ำชา ยกมือขึ้นมาบีบแก้มนุ่ม ๆ สีชมพูระเรื่อของหนิงซีเบา ๆ พลางกระเซ้า “วันนี้แต่งตัวสวยมากเลยนะ เมื่อกี้แทบจำไม่ได้เลย”
หนิงซีดึงมือของอเย่ฝานออก ดวงตาฉายแววต่อว่าเต็มเปี่ยม “งั้นหมายความว่าปกติฉันไม่สวยหรือไง?”
“เปล่า!”
เย่ฝานส่ายหน้า พูดจริงจังว่า “ปกติก็สวยมากอยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้สวยกว่าเดิม!”
“พูดเก่ง”
หนิงซีหน้าแดงระเรื่อ หันหน้าหนี เร่งว่า “นายบอกว่าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ใช่หรือไง รีบไปเถอะ เช้านี้ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย จะหิวตายแล้วนะ”