"นั่นใครน่ะ?"
เมื่อเห็นลูกสาวส่ายหน้า หนิงเซี่ยงเทียนก็มีแววตาฉงนสงสัย
ไม่ใช่คุณครูหรอกเหรอ???
หรือว่าเป็นผู้อำนวยการ...
หนิงซีไม่ได้ตอบอะไร มือน้อยๆ คล้องแขนบิดาไว้ แล้วเขย่าเบาๆ ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"พ่อครับ ดูที่หนูทำมาก่อนสิ ได้กี่คะแนน?"
พ่อเป็นคนยังไง เธอชัดเจนดี
กับเธอ...
ทั้งห่วง ทั้งรัก!
โดยเฉพาะเรื่องที่เธอไปติดต่อกับผู้ชาย ยิ่งแล้วใหญ่
แค่พัดลมก็เป็นไฟ แค่ลมพัดก็เป็นฝน~~~
ตอนอยู่ ม.2 หนิงซีกับเพื่อนนักเรียนชายคนหนึ่งในห้องช่วยกันทำเวร ทำความสะอาด จนกลับบ้านดึก
ผลก็คือ ยังไม่ทันเดินถึงประตูโรงเรียน ก็เจอพ่อที่กำลังเดือดดาล
พอพ่อเห็นเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เธอ ดวงตาก็ลุกเป็นไฟโทสะ
ไม่พูดไม่จา ลากตัวเธอกลับเลย
แล้ว...
เธอก็ย้ายโรงเรียน!
ตอนนั้นพ่อแข็งกร้าวแค่ไหน เธอยังจำได้ดี
ด้วยเหตุนี้เอง หนิงซีถึงไม่อยากให้พ่อรู้ว่ามีอวี่ฝานอยู่
เรื่องที่เธอนั่งข้างอเย่ฝาน ถ้าหลุดเข้าหูพ่อละก็...
ระวังไว้ก่อน ปิดบังพ่อไว้ดีกว่า
"โอ้... ได้สิๆ"
หนิงเซี่ยงเทียนโดนโยกเสียหัวทิ่มทันที
ยิ่งกว่านั้น พอหนิงซีโตขึ้น ก็แทบไม่ค่อยมาออดอ้อนเขาแล้ว
อยู่ดีๆ มาเล่นกับเขางี้ ใครจะไปทนไหว เขาเอ่ยอย่างเอ็นดู "ให้พ่อคิดคำนวณก่อนนะ แต่ว่า หนูต้องเตรียมตัวเตรียมใจก่อนนะ จุดที่พลาดมีเยอะ คาดว่าคะแนนคงไม่สูงนัก"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
พอเห็นความสนใจของพ่อถูกดึงออกไปแล้ว แววตาของหนิงซีก็เผยแววเจ้าเล่ห์สมใจ