“ใช่ คนนี้คือครูสอนพิเศษที่ฉันเคยพูดถึง เย่ฝานไง”
หลานซีเอ่ยเสียงเบา “อย่ามองว่าเขาอายุยังน้อย ระดับคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์สูงมาก ให้ความช่วยเหลือคุณซีน้อยได้อย่างดีเลย”
หนิงเซี่ยงเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาคมกริบ “เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับลูกสาวฉันสินะ? แถมยังเป็นเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนร่วมโต๊ะอีกด้วย ฉันพูดถูกไหม?”
หลานซีเผยสีหน้างุนงง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณกำลังพูดอะไรน่ะ?”
“เย่ฝานคือคนที่ฉันจ้างมา…”
“ถูกแล้ว”
เย่ฝานเอ่ยขึ้น
ด้วยความสามารถของหนิงเซี่ยงเทียน การสืบเรื่องพวกนี้ให้แน่ชัดก็ง่ายดาย แทนที่จะปฏิเสธหรือปิดบัง สู้ยอมรับอย่างเปิดเผยไปเลยดีกว่า อย่างน้อยก็ดูซื่อตรง
เมื่อเห็นหลานซีมีสีหน้าตกตะลึง เย่ฝานจึงยิ้มขอโทษ
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงเอ่ยอธิบายว่า “พี่หลาน ผมขอโทษจริงๆ ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้ ที่ไม่ได้บอกพี่ เพราะกลัวว่าพี่จะคิดมากเมื่อรู้ว่าผมกับหนิงซีเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ขอพี่ให้อภัยด้วย”
หลานซีเบิกตาเล็กน้อย ก่อนหันไปถาม “อย่าบอกนะว่าเพื่อนที่ช่วยติวให้คุณซีน้อยก็คือเย่ฝานน่ะ”
“เขาเอง”
“…”
หนิงเซี่ยงเทียนกับหลานซีสบตากัน ต่างก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ
เพราะเรื่องนี้ ทั้งคู่ยังตั้งใจทำข้อพนันกันไว้เลย แต่สุดท้ายกลับพบว่าตัวละครหลักคือคนเดียวกัน
มันเรื่องอะไรกันนี่?!
หนิงเซี่ยงเทียนเอามือไพล่หลัง ปล่อยกลิ่นอายของผู้มีอำนาจออกมา เอ่ยถามว่า “แค่เด็ก ม.6 ทำไมคิดอยากเป็นครูสอนพิเศษล่ะ?”