สัญญาจ้าง?
คราวนี้หนิงเซี่ยงเทียนถึงกับชะงักไปเลย
เขาคิดจนหัวแตกก็ไม่เคยนึกว่าเย่ฝานจะตอบกลับมาแบบนี้
ตามที่เขาคาดไว้ เด็กวัยเดียวกับเย่ฝานน่าจะมีความทะนงตนสูงไม่ใช่หรือไง?
น่าจะสู้ต่อไม่ถอยสิ
แต่ว่า…
ไอ้หนูนี่มันไม่เล่นตามบทเลยสักนิด!
-
ในห้องนอน
มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีชมพู
การตกแต่งสีชมพู ตู้เสื้อผ้าสีชมพู พรมสีชมพู และสาวน้อยชุดสีชมพู
หนิงซีนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอม มือเรียวคาง กำลังเล่นหมากล้อมออนไลน์
ทว่าสมาธิของเธอไม่อยู่กับที่ ดวงตาที่เหม่อลอยเป็นระยะฟ้องทุกอย่าง
นั่นทำให้เกมที่น่าจะชนะสบายๆ กลับถูกฝ่ายตรงข้ามรุกคืบจนเสียเปรียบ และเมื่อเวลาผ่านไป สุดท้ายก็แพ้ไป
เมื่อคำว่า ‘พ่ายแพ้’ ปรากฏบนหน้าจอ เด็กสาวก็ปิดคอมพ์ แล้วพึมพำเบาๆ “เขาจะมาเมื่อไหร่นะ?”
“ก๊อก ก๊อก—”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เสียงของหลานซีดังมาจากข้างนอก “คุณซีน้อย ตื่นหรือยังจ๊ะ?”
“มาแล้วค่ะ”
หนิงซีลุกไปเปิดประตู
“เอี๊ยด—”
ประตูห้องนอนเปิดออก หนิงซียื่นหัวน้อยๆ ออกมา แล้วกระพริบตาปริบๆ ใส่แม่ “แม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
หลานซีเห็นผมเผ้าลูกสาวยุ่งเหยิง ก็ผลักประตูเดินเข้าไป เอื้อมมือไปจัดเส้นผมให้ลูกพลางเอ่ยเบาๆ “เป็นสาวเป็นนางรู้จักรักษาภาพลักษณ์บ้างสิ”
หนิงซีเบะปากแล้วพึมพำ “อยู่บ้านนะคะแม่”
หลานซียิ้มจางๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เสร็จแล้วลงมาข้างล่างนะ ครูสอนพิเศษที่จ้างไว้ให้หนูมาแล้ว”