หลิวเฉียงเป็นนักอ่านนิยายตัวยงมานานแล้ว
เวลาว่างจากงาน งานอดิเรกที่ชอบที่สุดก็คืออ่านนิยาย เงินเก็บกระจ้อยร่อยที่เก็บได้ในแต่ละเดือนเกินครึ่งหมดไปกับงานอดิเรกนี้
เหมือนทุกวัน เขาเปิดเว็บนิยายหลายเว็บสลับไปมา หวังจะหานิยายดี ๆ สักเรื่องที่ทำให้อยากควักเงินจ่าย
พลิกหาอยู่ตั้งนานก็ยังไม่เจอเรื่องที่อ่านแล้วติด
เขาเปิดแอปซีหงซื่อขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนดูอันดับนิยายด้วยความคาดหวัง แต่ก็ยังรู้สึกจืดชืดไร้รสชาติ
อ่านไปบ่นไปว่า “นี่มันเขียนอะไรกันเนี่ย! เปิดเรื่องมาบอกให้ฝากสมองไว้ก่อน แล้วก็ลุยแบบไม่ใช้สมองจริง ๆ เลยงั้นเหรอ!”
“ช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหม เปิดเรื่องมาก็มีสาวสวยเข้าหา พระเอกทำหน้าหื่นจนเลือดกำเดาไหลต่อหน้าต่อตา แล้วสาวสวยยังทำเป็นเชิดใส่อีก? แบบนี้ไม่แจ้งตำรวจเหรอ!”
“ศึกธุรกิจระดับเทพของเจ้าพ่อวงการธุรกิจนี่คือเอาน้ำร้อนไปรดต้นไม้เรียกทรัพย์ของบริษัทคู่แข่งให้ตายงั้นเหรอ? เฮ้อ! ขอถามหน่อยเถอะ ท่านประธานใหญ่คนนี้เรียนจบอนุบาลหรือยัง!”
“.........”
หลิวเฉียงอ่านไปบ่นไป
จังหวะนั้นเอง เขาก็เห็นนิยายเรื่องใหม่ในรายการแนะนำของบรรณาธิการ
“ราชันเร้นลับ? นิยายแนวไหนกัน ชื่อฟังดูเท่ดีนี่ ขออ่านชิมลางหน่อยแล้วกัน”
เมื่อเห็นคำอธิบายเกี่ยวกับคธูลูในประวัติผู้เขียน
ไม่อาจจ้องมอง ไม่อาจบรรยาย เกิดความหวาดกลัว ผู้ปกครองแห่งยุคเก่า เทพโบราณ.........
แล้วเรื่องทะลุมิตินี่มันยังไงกันนะ
หลิวเฉียงเริ่มสนใจขึ้นมาทันที แล้วอ่านต่อไป
‘เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน! ปวดหัวมาก! ความฝันพิสดารแปลกตาที่เต็มไปด้วยเสียงกระซิบแตกสลายลงอย่างรวดเร็ว.........’