หลังจากนั้น บัญชีการตลาดในสังกัดฮวาไห่กับนักวิจารณ์เพลงที่ร่วมมือกันก็พากันออกมาเคลื่อนไหว
บทวิเคราะห์ “เจาะลึก” ทยอยกันออกมาไม่ขาด บางคนจับผิดรายละเอียดการเรียบเรียงเพลงแล้วบอกว่าฝีมือของฉู่เซี่ยยังอ่อน ต้องพึ่งวงออร์เคสตรามาช่วยขับเน้นความยิ่งใหญ่ แม้แต่เพลง «ผู้ทะเยอทะยาน» ที่เพิ่งอาศัยกระแสจาก «นอกประตูแคบ» กวาดอันดับบนชาร์ตเพลงต่าง ๆ ไปได้ ก็ยังถูกลากมาเป็นหลักฐานชิ้นใหม่ว่า “ไม่ได้ดีสมคำร่ำลือ”
มีคนแยกวิเคราะห์โครงสร้างเพลงทีละท่อน ก่อนลงความเห็นด้วยน้ำเสียงเสียดสีว่า “ตั้งแต่ต้นจนจบก็ใช้แต่ทางเดินคอร์ดโหล ๆ ท่อนร้องก็จืดชืดเป็นน้ำเปล่า อาศัยแค่เครื่องสายช่วงฮุกดันอารมณ์ให้พุ่ง เปลี่ยนนักร้องหรือเปลี่ยนหนังสักเรื่องก็ยังดังได้ แก่นจริง ๆ ก็แค่เกาะกระแสประเด็นผู้หญิงได้ถูกจังหวะ ไม่ได้เกี่ยวกับฝีมือการแต่งเพลงเท่าไรหรอก”
บางคนเอา «ถ้อยคำของเยาวชนแห่งอาณาจักรมังกร» ไปเทียบกับผลงานเก่าของอิโนะอุเอะ ยูตะ แล้วพูดตรง ๆ ว่า “ระดับการสร้างสรรค์ของทั้งสองคนอยู่กันคนละชั้นเลย”
ที่หนักกว่านั้นคือมีคนเขียนบทความยาว ตั้งชื่อว่า «เบื้องหลังความโด่งดังช่วงวันชาติ คือความน่าเศร้าของนักแต่งเพลงต้นฉบับแห่งอาณาจักรมังกร» เนื้อหาทั้งหมดเต็มไปด้วยแนวคิดที่ว่า “นักแต่งเพลงท้องถิ่นไม่เอาไหน นักแต่งเพลงสไตล์ญี่ปุ่นต่างหากที่เป็นมาตรฐานของวงการ” แถมยังจับ «ถ้อยคำของเยาวชนแห่งอาณาจักรมังกร» กับ «ผู้ทะเยอทะยาน» มาเป็นตัวอย่างด้านลบทั้งคู่ เพลงแรกถูกตราหน้าว่า “อาศัยความรู้สึกรักชาติของเพลงปลุกใจมาเติมน้ำ” ส่วนเพลงหลังถูกประณามว่า “ฉวยโอกาสจากกระแสสังคม”