ฉู่เซี่ยยืดเส้นยืดสาย พลางเดินออกไปพลางพูดขึ้น
“ขอบคุณอาจารย์ฉู่เซี่ยที่ให้โอกาสฉันนะคะ ฉันจะตั้งใจให้เต็มที่เลยค่ะ!” หวงหว่านถิงเดินตามหลังฉู่เซี่ย พร้อมให้คำมั่นกับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ว่าจะเกาะขาอาจารย์ฉู่ไว้ให้แน่น!
“อื้ม! สู้ ๆ นะ!” ฉู่เซี่ยให้กำลังใจ
ฉู่เซี่ยส่งเพลงไปยังอีเมลของหลิวฉี่หาง แล้วส่งข้อความไปเตือนว่าเธอทำงานเสร็จแล้ว จากนั้นก็เดินเอื่อย ๆ ออกจากบริษัท เลิกงานกลับบ้านทันที
วันต่อมา ฉู่เซี่ยมาถึงบริษัททันเวลาเหมือนเช่นเคย แล้วตรงดิ่งไปโรงอาหารทันที
ซาลาเปาไส้หมูพริกหยวกของโรงอาหารอร่อยเป็นพิเศษ เธอกัดซาลาเปาไปพลางคิดไปพลางว่า เดือนนี้ก็ส่งเพลงไปแล้วเหมือนกัน แต่ถ้าวันวาเลนไทน์ไม่มีเพลงใหม่สักเพลงก็คงรู้สึกค้างคาใจอยู่หน่อย ๆ
เมื่อกลับขึ้นมาชั้น 22 เพิ่งเดินถึงบริเวณสำนักงานก็เจอหัวหน้าหลิวเข้า
เพื่อนร่วมงานที่เห็นภาพนี้ต่างแอบเหลือบมองมาทางพวกเขา ปกติทุกคนก็แอบอู้งานกันบ้าง แต่แทบไม่เคยถูกจับได้คาหนังคาเขา ถ้าโดนเข้าจริง ๆ ก็ต้องถูกอบรมสั่งสอนยืดยาวจนหูชาแน่
ใครจะรู้ว่าวันนี้หลิวฉี่หางไม่มีท่าทีจะบ่นสักนิด กลับยิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี “เสี่ยวฉู่ เพิ่งมาถึงบริษัทเหรอ?”
“เปล่าค่ะ แวะไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารมา”
“ดีแล้ว ต้องกินมื้อเช้าให้ดี ร่างกายถึงจะแข็งแรง!” หลิวฉี่หางพยักหน้าอย่างพอใจ
“จริงสิ ถ้ามีอะไรที่ยังปรับตัวกับบริษัทไม่ได้ หรือมีอะไรที่ต้องการ ก็บอกฉันได้เลยนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว”