ก่อนเลิกงาน ฉู่เซี่ยได้รับข้อความแจ้งจากหลิวฉี่หางว่า ทางซางเจ๋อประสานเวลาเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะอัดเพลงที่ห้องบันทึกเสียงหมายเลข 7
ฉู่เซี่ยส่งสติกเกอร์รับทราบกลับไป แล้วก็เก็บของเตรียมเลิกงานทันที จะให้ทำโอทีน่ะไม่มีทาง!
เธอยอมกลับบ้านไปพิมพ์นิยายต่อ ยังดีกว่าอยู่บริษัทเพิ่มอีกสักวินาที รู้สึกเหมือนอยู่ต่อแล้วกลิ่นคนทำงานจะติดตัวเอา
เช้าวันต่อมา สูตรเดิมเป๊ะ นาฬิกาปลุกในมือถือยังคงทรมานเธออยู่ฝ่ายเดียว
พอมาถึงบริษัท ฉู่เซี่ยก็แวะไปหาจางจวิ้นก่อน อาจเป็นเพราะสนามแม่เหล็กของโลก ช่วงนี้เธอไม่ค่อยอยากพูด เลยรบกวนเขามาคุมการอัดเพลง ส่วนเธอแค่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พอ
จางจวิ้นไม่ได้ติดใจอะไรอยู่แล้ว เพราะนี่เป็นงานในหน้าที่ของเขาแต่แรก ที่ผ่านมาแค่ฉู่เซี่ยชอบลงมือทำเองทุกอย่าง เขาถึงไม่ได้เข้ามาดูแล
พอมาถึงห้องบันทึกเสียง ซางเจ๋อก็รออยู่ข้างในแล้ว พอเห็นฉู่เซี่ยเข้ามา เขาก็ทักทายเธออย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหันไปทักทายจางจวิ้นด้วย
ฉู่เซี่ยเห็นทั้งคู่รู้จักกันอยู่แล้ว ก็ไม่ได้แนะนำตัวซ้ำ แค่บอกซางเจ๋อว่า “วันนี้อาจารย์จางจะคุมการอัดนะ ร้องให้เต็มที่ สู้ ๆ!”
พอซางเจ๋อพยักหน้ารับ ฉู่เซี่ยก็ลากเก้าอี้ไปนั่งมุมที่ไม่เกะกะ แล้วเริ่มอู้ทันที
บางทีก็แอบดูจางจวิ้นกับซางเจ๋ออัดเพลง ต้องยอมรับว่ามืออาชีพนี่ไม่เหมือนกันจริง ๆ ใช้ภาษากระชับ ตรงประเด็น แถมเก่งกว่าเธอที่มีฝีมือแค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ บางทียังต้องนึกหาคำขยายตั้งนานอีกเยอะ
ฉู่เซี่ยรู้สึกว่าการมีเธออยู่ตรงนี้หรือไม่อยู่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไร ขอแค่บางครั้งใส่หูฟังมอนิเตอร์เช็กว่าได้อารมณ์ตามที่เธอต้องการหรือเปล่าก็พอ