ฉู่เซี่ยเลื่อนดูช่องคอมเมนต์ไปเรื่อย ๆ พอเห็นคนส่วนใหญ่คิดว่าเป็นเพลงรักหวาน ๆ มุมปากของตัวเธอในใจก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์~
พริบตาเดียวก็ถึงเวลา 22.00 น. ของวันที่ 31 ในที่สุดอันดับเพลงประจำเดือนก็ปิดฉากลง เพลง 《ฟังคำแม่》 ครองอันดับหนึ่งทิ้งห่างคู่แข่งอย่างขาดลอย ยอดดาวน์โหลดสุดท้ายหยุดอยู่ที่ 31 ล้านครั้ง มากกว่ายอดดาวน์โหลดเพลง 《วันฝนพรำ》 ของหลิวกวงที่อยู่อันดับสอง ซึ่งมียอด 11 ล้านครั้ง เกือบสองเท่าเต็ม ๆ
หลิวกวงเห็นผลลัพธ์แล้วถึงกับขบฟันดังจึ๊ก ฉู่เซี่ยคนนี้เก่งเกินมนุษย์ไปหน่อยไหม เล่นเอาเขาเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองแล้วเนี่ย
เมื่อเหลือบเห็นพ่อเฒ่าที่นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้าง ๆ เขาก็ตัดสินใจเรียกร้องความสนใจสักหน่อย
“พ่อ ลองฟังเพลงนี้ของลูกหน่อยสิ มีตรงไหนไม่ดีบ้าง?”
ลู่ชิงหยางผู้เป็นพ่อถือกระบอกน้ำเก็บความร้อน วางมาดเหมือนข้าราชการอาวุโสโดยไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา “มีตั้งหลายจุด อยากฟังข้อไหนก่อนล่ะ?”
หลิวกวงรู้สึกเหมือนโดนพ่อแท้ ๆ แทงข้างหลัง ตอนนี้เขากำลังอ่อนไหวอยู่แท้ ๆ แต่พ่อแก่กลับไม่มีความอบอุ่นให้สักนิด!
เขาเบ้ปาก ช่างเถอะ ชินแล้ว
กลอกตาใส่ ตั้งใจจะตัดขาดกับพ่อสักสามนาที เหมือนเขาไม่มีอารมณ์เป็นเหมือนกันหรือไง!
เห็นลูกชายสุดที่รักไม่สนใจ ลู่ชิงหยางก็อึดอัดกับคำพูดที่อัดแน่นอยู่เต็มอก จึงลองหยั่งเชิงขึ้นมา
“แกไม่ได้อยากพัฒนาฝีมือเหรอ พ่อเป็นนักแต่งเพลงระดับแพลทินัมนะ ไม่ลองถามพ่อดูล่ะ?”
พอเห็นบันไดให้ลง หลิวกวงก็รีบไหลตามน้ำ หันไปมองลู่ชิงหยางพร้อมส่งสายตาเร่งให้เขาพูดเร็ว ๆ
ลู่ชิงหยางแสร้งกระแอมสองสามทีก่อนเอ่ยขึ้น