ในเวลานี้ หลัวเหวินเสียงที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด: "ครูหลิว ครูหลี่ พวกคุณใจเย็นก่อน เด็กๆ เพิ่งจบการศึกษา อาจจะตกใจจนพูดอะไรไม่ถูก เมื่อตำรวจมาถึง ค่อยสอบถามตามขั้นตอนก็ได้"
หลี่เจี้ยนตาแดงก่ำ หันไปมองเขา: "หัวหน้าหลัว ชีวิตคนคนหนึ่งอาจยังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ตอนนี้เป็นเวลามาห่วงความรู้สึกพวกเธอหรือไง?"
หลัวเหวินเสียงเงียบไปอีกครั้ง
แน่นอนว่าเขารู้เรื่องเหล่านี้ดี แต่แม่ของเหอหมานทำงานที่เขตการศึกษา ส่วนพ่อเป็นประธานบริษัทหงไท่ ตึกในโรงเรียนยังมีตึกที่หงไท่บริจาคให้ เขาจะทำยังไงได้?
เหอหมานได้ยินคำพูดของหลัวเหวินเสียง เหมือนจับไม้หลักปักขี้ตอได้ รีบพูดตามทันที: "ใช่ รอตำรวจมาเถอะ พวกเราไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ทำไมต้องมานั่งโดนสอบสวนเหมือนเป็นนักโทษที่นี่ด้วย?"
พูดจบ เธอหันหลังเตรียมพาคนพวกนั้นออกไป
หลี่เจี้ยนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขวางทางไว้
"ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง พวกคุณไปไหนไม่ได้"
เหอหมานหงุดหงิดอยู่แล้ว พอถูกขวาง ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาทันที
"แกเป็นใครกัน? ฉันเรียกแกว่าครูก็เพราะให้เกียรติ พวกเราไม่ใช่นักโทษ จะไปทำไมไม่ได้?"
หลี่เจี้ยนสีหน้าไม่ดี เสียงก็ดังขึ้นเล็กน้อย
"ต่อให้พวกคุณไม่ใช่นักโทษ ก็เป็นพยานสำคัญ โดยเฉพาะจางเสี่ยวอวี๋ เธอส่งข้อความขอความช่วยเหลือถึงครูด้วยตัวเอง"
จางเสี่ยวอวี๋ได้ยินคำว่า 'ข้อความขอความช่วยเหลือ' ตัวสั่นอย่างชัดเจน