สารวัตรหลี่ไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่เปิดซองเอกสารในมือก่อน
เขาดึงภาพพิมพ์จากกล้องวงจรปิดออกมาก่อน
ภาพนั้นเป็นบริเวณประตูหลังโรงเรียน
เวลาประมาณหกโมงเย็นเมื่อวานนี้ พอดีบันทึกภาพได้กลุ่มนักเรียนหญิงไม่กี่คนอยู่กับหลินวานซู
ภาพไม่ค่อยชัดนัก แต่การแต่งตัวของนักเรียนหญิงกลุ่มนั้นตรงกับหลี่ลี่ จางเสี่ยวอวี๋ และเหอหมานทั้งสามคน
สารวัตรหลี่เงยหน้ามองเหอหมานและพวก
“พวกเธอเข้าโรงเรียนเมื่อคืนนี้หรือเปล่า?”
เหอหมานกลัวจนพูดแทบไม่ออก
ตั้งแต่ที่ได้ยินเฉินซวี่พูดว่าหลินวานซูเป็นเขาที่ช่วยออกมา หัวใจของเธอก็เย็นลงไปกว่าครึ่งแล้ว
เหอหมานในฐานะคุณหนูใหญ่ของบริษัทหงไท่ ถึงแม้จะถูกตามใจจนเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ เธอถ้ารู้มาก่อนว่าโกดังจะไฟไหม้ ก็คงไม่บ้าถึงขั้นขังหลินวานซูไว้ข้างใน
ตอนนี้คุณชายใหญ่แห่งเครือเฉินซื่อกล้ายอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปในกองไฟเพื่อช่วยหลินวานซู ความหมายมันชัดเจนอยู่แล้ว ยิ่งรู้ว่าแผลที่พวกเธอทำกับหลินวานซูนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องเมื่อคืนนี้เรื่องเดียวที่จะอธิบายได้หมด
เธอพยายามพูดอยู่ครู่ใหญ่ก็ได้แค่สองคำ: “ไม่...”
“แล้วนี่คืออะไร?”
สารวัตรหลี่ส่งรูปให้ตรงหน้า
เหอหมานไม่กล้ารับ
สวี่หลานก้าวขึ้นไปข้างหน้า พอเห็นรูปในมือเขาชัด ๆ หัวใจก็เย็นลงไปอีกครึ่ง ได้แต่ฝืนยิ้ม: “สารวัตรหลี่ ภาพวงจรปิดมันเบลอขนาดนี้ แค่ภาพไม่กี่ใบก็คงไม่ได้บอกอะไรได้มากมายใช่ไหม?”
หานเจิ้งยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น: “วิดีโอต้นฉบับเราเก็บไว้ส่งให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทแล้ว อีกอย่างหนึ่ง กล้องวงจรปิดที่ประตูหลังโรงเรียนเมื่อคืนยังดีอยู่ แต่เช้านี้อยู่ดี ๆ ก็เสีย คุณครูใหญ่โจวพอจะอธิบายได้ไหม?”