ความตื่นตระหนกครั้งใหญ่เกือบจะบดขยี้จางเสี่ยวอวี๋จนแทบสิ้นสติ
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: “หนูอยากกลับบ้าน”
เหอหมานหันไปจ้องเธออย่างหงุดหงิด
“ตอนนี้ใครก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น ต้องลบของในโทรศัพท์ให้หมดก่อน แล้วค่อยกลับไปคุยกันให้รู้เรื่อง”
“แต่หนูอยากกลับบ้านจริงๆ”
“หูหนวกหรือไง?”
เหอหมานตวาดลั่น พร้อมกับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น
“จางเสี่ยวอวี๋ ฉันเตือนเธอไว้เลย คืนนี้เรื่องทุกคนมีส่วนหมด ใครก็หนีไม่พ้น อย่าลืมว่าแม่กุญแจเป็นเธอที่ไปใส่ไว้!”
จางเสี่ยวอวี๋ตัวสั่นเทิ้ม
เธอไม่โต้แย้งอีก ก้มหน้ายอมให้เหอหมานตรวจโทรศัพท์ของเธอ
พอเหอหมานหันไปเร่งคนอื่นให้ลบแชต เธอก็ค่อยๆ ถอยหลังสองสามก้าว หลบไปอีกฝั่งของถังขยะ
บนหน้าจอโทรศัพท์ ไอดีวีแชตของคุณครูหลิว คุณครูประจำชั้น อยู่ในรายชื่อเพื่อน
จางเสี่ยวอวี๋จ้องชื่อนั้น นิ้วสั่นจนกดไม่ลงหลายครั้ง
สุดท้ายเธอกัดฟัน กดเข้าไปในกรอบแชต
“คุณครูหลิว หลินวานซูถูกพวกหนูขังไว้ในโกดังหลังโรงเรียนค่ะ”
มือเธอสั่นจนพิมพ์ไม่ได้ จึงได้แต่กดเสียงกระซิบ พูดไม่ปะติดปะต่อ
“พวกหนูแค่อยากทำให้เธอกลัวเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ ใครจะรู้ว่าโกดังมันเกิดไฟลุกขึ้นมา ตอนที่พวกหนูรู้ ไฟก็ลามมาถึงหน้าประตูแล้ว พวกหนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ……”
“คุณครู รีบไปดูเถอะค่ะ แต่อย่าบอกว่าเป็นหนูบอกนะคะ ได้โปรด……”
วินาทีที่ข้อความเสียงส่งสำเร็จ จางเสี่ยวอวี๋รู้สึกเหมือนหมดแรงทั้งร่าง
เธอรีบปิดเครื่องทันที กอดเข่าก้มหน้าอยู่ที่มุมกำแพง น้ำตาไหลรินเป็นเม็ดใหญ่
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องตรวจใต้ดินของวิลล่า
ประตูอัตโนมัติเปิดออกอีกครั้ง หลินวานซูถูกพยาบาลเข็นออกมา
บนใบหน้ายังคงสวมหน้ากากออกซิเจน นิ้วถูกหนีบด้วยเครื่องวัดออกซิเจนในเลือด ใบหน้าที่เคยเปื้อนฝุ่นถูกเช็ดจนสะอาดขึ้น เผยให้เห็นความซีดเซียวอ่อนแรง