ในโถงชั้นหนึ่ง
ฟู่นีนีนั่งไม่ติดแล้ว จึงพูดกับเฉินอวิ้นตรง ๆ ว่า “อวิ้นอวิ้น มานี่กับฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะถาม”
พูดจบ ฟู่นีนีก็เดินตรงไปยังห้องทำงานห้องหนึ่ง
เฉินอวิ้นพูดกับหม่าเวยตงว่า “หม่าเวยตง คุณพักก่อนนะ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ!”
หม่าเวยตงพยักหน้าแล้วพูดว่า “คุณไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องสนใจผม”
เฉินอวิ้นพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปยังห้องทำงาน
หลังจากเฉินอวิ้นเข้าไปในห้องทำงาน เธอก็มองฟู่นีนีแล้วถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า “นีนี มีอะไรหรือ ถึงเรียกฉันมา?”
ดวงตากลมโตสดใสของฟู่นีนีจับจ้องเฉินอวิ้นไม่วางตา
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉินอวิ้นเปลี่ยนไปมาก ไม่เพียงผิวพรรณดีขึ้น แม้แต่พลังชีวิตและสีหน้าก็ดีขึ้นมาก
ราวกับอ่อนวัยลงหลายปีในชั่วพริบตา
“อวิ้นอวิ้น เธอซ่อนเก่งจริง ๆ นะ! ถึงกับแอบไปคบกับหม่าเวยตงเงียบ ๆ เลย”
ฟู่นีนีมองเฉินอวิ้นแล้วถามว่า “อวิ้นอวิ้น เธอไม่คิดจะเล่าให้ฉันฟังหน่อยหรือว่าเรื่องมันเป็นยังไง?”
แก้มของเฉินอวิ้นแดงระเรื่อ เธอสูดหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนจะพูดว่า “นีนี เรื่องนี้... เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน ฉันเองก็ไม่รู้จะเริ่มเล่าให้เธอฟังยังไงดี”
ฟู่นีนีมองเฉินอวิ้นแล้วพูดว่า “อวิ้นอวิ้น งั้นเธอก็ค่อย ๆ เล่า ฉันไม่รีบ”
เฉินอวิ้นกัดฟัน แล้วมองฟู่นีนีพร้อมพูดว่า “นีนี ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า ทุกเดือนร่างกายฉันจะมีปัญหา จนควบคุมตัวเองไม่ได้”