“งั้นผมไปหาคนที่มีวิชาลับนั่นเดี๋ยวนี้เลย”
หม่าเวยตงพูดจบก็เตรียมเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน!”
เฉินอวิ้นร้องเรียกหม่าเวยตงไว้
แม้เธอจะเดาออกแล้วว่าวิธีนั้นคืออะไร แต่พอได้ยินคำพูดนี้จากปากหม่าเวยตงจริง ๆ เธอก็ยังสะท้านไปทั้งตัว
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเรียกหม่าเวยตงไว้
เพราะเธอเป็นห่วงว่าลูกสาวจะเป็นอะไร
ถ้าหม่าเวยตงจากไปจริง ๆ เธอก็ไม่กล้าคิดเลยว่า หากลูกสาวเกิดอาการฉุกเฉินขึ้นมา เธอจะทำอย่างไร
เพราะอย่างนี้ เธอจึงเรียกหม่าเวยตงไว้!
เพื่อลูกสาวแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามปล่อยให้หม่าเวยตงจากไป
หม่าเวยตงหยุดแล้วหันไปมองเฉินอวิ้น ก่อนพูดว่า “คุณเฉิน คือ... ตอนนี้ซีซีอาการคงที่ดี ต่อให้ผมออกไป เธอก็คงไม่เป็นอะไร”
“ถ้าผมไม่ออกไป ผมก็ฟื้นฟูพลังวิญญาณไม่ได้ แล้วก็ช่วยเธอไม่ได้เหมือนกัน ผมจะดึงเลือดคั่งในสมองของเธอออกมาไม่ได้ หากปล่อยไว้นานก็จะเป็นผลเสียกับเธอมาก”
“เพราะฉะนั้น...”
เฉินอวิ้นไม่ได้ตอบ เธอเพียงเหลือบมองลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
จากนั้นก็พูดกับหม่าเวยตงว่า “ตามฉันไปที่ห้องรับแขก”
เฉินอวิ้นพูดจบก็เดินออกไปทันที
หม่าเวยตงมองแผ่นหลังของเฉินอวิ้น ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย
เธอ... เธอจะยอมตกลงหรือเปล่า?
ต้องยอมรับว่าในเวลานี้หม่าเวยตงเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
โดยเฉพาะเคล็ดเทพหยินหยางโกลาหลที่กำลังหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาเอง
เขาจึงสูดหายใจลึก ๆ แล้วมองเด็กหญิงบนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่มีอันตรายถึงชีวิต จึงเดินออกจากห้องผู้ป่วย!