คิดถึงตรงนี้ หลิวเวยเวยก็อดถามไม่ได้ว่า “พี่ตง ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่ไปทำงานล่ะ?”
“ไม่เหมือนพี่เลยนะ!”
หม่าเวยตงเหลือบมองหลิวเวยเวยแล้วพูดว่า “เวยเวย เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม”
หลิวเวยเวยเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า “พี่ตง ฉันก็เป็นห่วงพี่ไม่ใช่เหรอ?”
ได้ยินเช่นนั้น หม่าเวยตงก็หันไปมองหลิวเวยเวยทันที ก่อนกล่าวอย่างยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “เวยเวย ในเมื่อเธอเป็นห่วงฉัน ตอนนี้ฉันกำลังอารมณ์ร้อนอยู่พอดี……”
หม่าเวยตงยังพูดไม่ทันจบ หลิวเวยเวยก็ลุกพรวดจากโซฟา แล้ววิ่งหนีไปทันที
“พี่ตง เอ่อ…ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว พี่ไปหาเสียวโหรวเถอะ เสียวโหรวเตรียมพร้อมตั้งนานแล้ว”
พูดจบ หลิวเวยเวยก็ปิดประตูดังปัง แล้วกลับไปห้อง 702 ของตัวเอง
หม่าเวยตง: ……
ผู้หญิงคนนี้เกินไปแล้ว ตัวเขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?
เฉินอวิ้นก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไรนี่นา?
ขณะเดียวกัน อู๋เสียวโหรวกลับมองหม่าเวยตงด้วยแววตาร้อนแรง แล้วเอ่ยเสียงนุ่มว่า “พี่ตง ฉันเตรียมพร้อมแล้วค่ะ”
หม่าเวยตงกำลังจะพูด แต่อู๋เสียวโหรวกลับเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน
หม่าเวยตงชะงักไป
เขาไม่คิดเลยว่าสาวน้อยคนนี้จะเป็นฝ่ายรุกถึงขนาดนี้
เดิมทีเขาก็อัดอั้นอารมณ์เอาไว้เต็มอกอยู่แล้ว พอถูกอู๋เสียวโหรวยั่วยวน เคล็ดเทพหยินหยางโกลาหลในร่างก็พลันปะทุขึ้น หมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง
เขาจึงเปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุก
แต่ก่อนจะก้าวข้ามขั้นสุดท้าย เขามองอู๋เสียวโหรวแล้วถามเสียงต่ำว่า “เสียวโหรว เธอแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจ?”