พอทั้งสองกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ซูซินและเข้าไปในห้อง หลิวเวยเวยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป โผกอดหม่าเวยตงแล้วร้องไห้ออกมา
ครั้งนี้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม ราวกับอยากระบายความคับแค้นทั้งหมดที่เจอมาทั้งวันนี้ออกมาให้หมด
“คุณลุงหม่า...ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำยังไงแล้ว...”
เธอร้องไห้พลางพูดติด ๆ ขัด ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสนและไร้ที่พึ่ง
หม่าเวยตงปล่อยให้เธอร้องไห้ ไม่ได้เข้าไปรบกวน
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาพบเจอผู้คนมาสารพัดรูปแบบ
เขารู้ดีว่าเวลาแบบนี้ ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ ปล่อยให้เธอร้องจนพอใจต่างหาก ถึงจะเป็นการปลอบใจที่ดีที่สุด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อเสียงร้องไห้ของเธอค่อย ๆ เบาลง หม่าเวยตงจึงเอ่ยถาม “เอาละ ไหนลองเล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงบาดเจ็บขนาดนี้?”
หลิวเวยเวยร้องไห้อยู่นาน กว่าจะสะอึกสะอื้นเล่าออกมาได้
ที่แท้วันนี้ผู้อุปถัมภ์ของเธอก็มาหาจริง ๆ
เธอนัดเย่หงซานเจอกันที่โรงแรม คิดว่าจะปิดบังเรื่องนี้แล้วเอาตัวรอดจากวันนี้ไปได้
แต่ใครจะคิดว่าเธอกับเย่หงซานเพิ่งเจอกัน เมียขี้เหร่ของเขาก็ตามมาถึงที่เสียแล้ว!
ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหน ถึงกับบุกตรงไปที่โรงแรม พอเจอเธอก็ลงมือทุบตีทันที
ทั้งกระชากผม ทั้งตบหน้า พลางด่าเธอว่าเป็นนังจิ้งจอกไร้ยางอาย คอยแต่ยั่วยวนผู้ชายของคนอื่น
ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอจะไปสู้กับผู้หญิงบ้าคลั่งคนนั้นได้ยังไง?