ติ๊งหลิงหลิง!!!
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่แหลมบาดหูดังก้องชัดเจนเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงัด
หลิวเวยเวยมองชื่อที่กะพริบอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ฝืนกดความตื่นตระหนกบนใบหน้าเอาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อย ก่อนจะรับสายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“แหม พี่เย่คะ ไม่ได้มาหาฉันตั้งนานแล้วนะ พี่เบื่อฉันแล้วหรือเปล่า?”
เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากปลายสาย แฝงรอยยิ้มอยู่เล็กน้อย “เวยเวย พี่ก็คิดถึงเธอน่ะสิ พี่จองห้องไว้แล้ว ตอนนี้รีบมาหาพี่เลย เดี๋ยวพี่ส่งที่อยู่ให้”
หลิวเวยเวยได้ยินดังนั้นก็สะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าขาวซีดลงทันที
จองห้องไว้แล้ว......
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ
เธอกัดฟัน แล้วลองหยั่งเชิงว่า “แหม พี่เย่คะ วันนี้ฉันมีประจำเดือน ไม่สะดวกเลยค่ะ......”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงประหลาดใจของเย่หงซานจะดังขึ้น “มีประจำเดือน? เดือนที่แล้วเธอเพิ่งมีไม่ใช่เหรอ? นี่ยังไม่ถึงเดือนเลยนะ?”
“เดือนนี้......มันมาก่อนกำหนดน่ะค่ะ” หลิวเวยเวยใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่น้ำเสียงกลับอ่อนหวานยิ่งกว่าเดิม “พี่เย่คะ เอาไว้คราวหน้าได้ไหมคะ? คราวหน้าฉันจะชดเชยให้พี่อย่างดีเลย......”
“พี่ไม่สน ตอนนี้พี่ร้อนรุ่มไปทั้งตัว ต้องระบายออกมา เธอรีบมาหาพี่เดี๋ยวนี้!”
น้ำเสียงของเย่หงซานเริ่มเจือความเดือดดาล พูดจบก็กดวางสายดังปัง
ตู๊ด ๆ ๆ!!!!
ได้ยินเสียงสายไม่ว่างจากปลายสาย มือของหลิวเวยเวยก็ทิ้งลงข้างตัวอย่างหมดแรง
“จบแล้ว......จบเห่แล้ว......”
เธอพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าขาวซีด
รู้อย่างนี้แต่แรก เธอไม่น่าไปยุ่งกับหม่าเวยตงตาแก่คนนั้นเลย!
แล้วตอนนี้......
ต้องรู้ไว้ว่า สภาพของเธอตอนนี้ ถ้าไปหาเย่หงซานจริง ๆ ตาเฒ่าหัวล้านคนนั้นต้องจับพิรุธได้แน่
ถึงตอนนั้น ผู้อุปถัมภ์ที่จ่ายให้เธอเดือนละสองหมื่นก็เป็นอันจบเห่!