ส่วนหม่าเวยตงหลังจากได้แหวนนิ้วมาแล้ว ก็ไม่ได้ป่าวประกาศอะไร เพียงกำมันไว้ในมือและแอบสัมผัสเงียบ ๆ
จากนั้น เขาก็ส่งพลังวิญญาณเข้าไปในแหวนนิ้วเล็กน้อยโดยไม่มีใครรู้
วินาทีถัดมา จิตสำนึกของเขาก็เข้าไปในมิติลึกลับแห่งหนึ่ง
มิติลึกลับนี้มีพื้นที่ถึงยี่สิบตารางเมตร ภายในมีสิ่งของที่ดูเหมือนก้อนหินวางอยู่เพียงสิบก้อน
หม่าเวยตงสัมผัสเพียงเล็กน้อย ก็พบว่าหินเหล่านั้นเปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ!
พลังวิญญาณเข้มข้นเสียจนรูขุมขนทั่วร่างของเขาเบิกบานขึ้นมา
“หรือว่านี่จะเป็นหินวิญญาณในตำนาน?”
“ใช่แล้ว ต้องเป็นหินวิญญาณในตำนานแน่ ๆ!”
ในความทรงจำสืบทอดที่เทพหยินหยางทิ้งไว้ให้เขา มีบันทึกเกี่ยวกับหินวิญญาณอยู่
มันเป็นทรัพยากรบำเพ็ญเพียรที่ใช้กันทั่วไปในโลกผู้บำเพ็ญ หินวิญญาณชั้นต่ำเพียงก้อนเดียวก็เพียงพอให้ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณฝึกฝนได้ตลอดทั้งเดือน!
แต่ที่นี่มีถึงสิบก้อน!
“ถ้าอย่างนั้น มิติลึกลับนี้...ก็คือมิติเก็บของงั้นหรือ?”
หม่าเวยตงใจคิดวูบหนึ่ง จิตสำนึกของเขาก็ถอยออกจากมิติลึกลับแห่งนั้นอีกครั้ง!
จากนั้น เขาก็ทดลองอีกหลายครั้ง
เข้าออกซ้ำไปซ้ำมา เพื่อยืนยันให้แน่ใจ
ทุกครั้ง เขาล้วนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามิตินั้นมีอยู่จริง
ถึงขั้นแอบลองเก็บกำไลที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเข้าไปด้วย ซึ่งก็ทำได้จริง ๆ
ถึงตอนนี้ เขาจึงมั่นใจว่า มิติลึกลับในแหวนนิ้ววงนี้เป็นมิติเก็บของอย่างแน่นอน!
ในวินาทีนั้น หม่าเวยตงดีใจจนแทบคลั่ง!
เขาไม่เคยคิดเลยว่า แค่แวะมาเดินเล่นที่สวนโบราณวัตถุเสวียนเจียหยวน ก็จะได้แหวนเก็บของมา!
นี่คือแหวนเก็บของในตำนานเชียวนะ!
เป็นของที่มีอยู่ในยุคบรรพกาลเท่านั้น!
แม้ตอนนี้พลังวิญญาณจะเบาบาง ผู้บำเพ็ญอาจสูญสิ้นไปหมดแล้ว แต่คุณค่าของแหวนนิ้ววงนี้ก็ยังประเมินมิได้!