“หา? หยกจักรพรรดิหรือ? จริงเหรอ?”
หลิวเวยเวยได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งไปทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
จากนั้นเธอก็พิจารณากำไลข้อมือในมืออย่างละเอียดถี่ถ้วน
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร เธอก็รู้สึกว่ากำไลวงนี้ดูธรรมดามาก
สีเทาหม่น ไม่มีประกายแม้แต่น้อย
อย่าว่าแต่หยกจักรพรรดิเลย เกรงว่ายังเทียบกำไลหยกตามแผงลอยที่ขายกันวงละไม่กี่สิบหยวนไม่ได้ด้วยซ้ำ
ต้องรู้ก่อนว่า หยกจักรพรรดิมีคุณภาพชั้นเลิศ เนื้อหยกอ่อนนุ่มละมุน
ที่สำคัญที่สุดคือ หยกจักรพรรดิมีราคาแพง!
แค่กำไลหยกจักรพรรดิธรรมดา ๆ วงเดียว ราคาก็คิดเป็นหลักล้านแล้ว!
แผงขายของเก่าแบบนี้จะมีหยกจักรพรรดิได้อย่างไร?
“พี่ตง พี่ไม่ได้ล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม?”
หลิวเวยเวยเบ้ปากแล้วพูดว่า “ถ้าของนี่เป็นหยกจักรพรรดิจริง ฉันจะกินมันเข้าไปเลย!”
“เวยเวย พี่ไม่ได้บอกแล้วหรือว่านี่คือหยกจักรพรรดิที่ถูกฝุ่นจับ”
หม่าเวยตงยิ้มแล้วพูด
“หยกจักรพรรดิที่ถูกฝุ่นจับ? หมายความว่ายังไง?”
หลิวเวยเวยมองหม่าเวยตงแล้วถาม
“ก็หยกจักรพรรดิที่ถูกฝุ่นจับ ตามความหมายตรงตัวนั่นแหละ”
หม่าเวยตงกล่าวว่า “กำไลวงนี้แต่ก่อนเป็นหยกจักรพรรดิชั้นเลิศจริง ๆ เพียงแต่ผ่านกาลเวลามานาน ผิวหน้าจึงถูกคราบฝุ่นกลบ จนประกายงดงามของมันถูกบดบังไว้”
“แต่ถ้าเธอสวมติดตัวไว้ตลอด ก็มีโอกาสทำให้หยกจักรพรรดิที่ถูกฝุ่นจับกลับมาเปล่งประกายงดงามอีกครั้ง”
“ยิ่งไปกว่านั้น การสวมกำไลวงนี้ยังเป็นผลดีต่อร่างกายเธอด้วย”
“จริงหรือเปล่าเนี่ย...”
หลิวเวยเววยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสอบอุ่นที่ไหลผ่านข้อมือเป็นระลอก ๆ ในใจเธอก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ากำไลวงนี้ดูไม่ธรรมดาจริง ๆ
จากนั้นเธอก็พูดว่า “พี่ตง งั้นฉันจะใส่มันทุกวันเลยนะ ถ้ามันดีอย่างที่พี่พูดจริง ฉันจะเอาไปตั้งบูชาเลย!”