ศาลาในสวน
หญ้าเขียวชอุ่มแทงยอดขึ้นจากร่องระหว่างขั้นบันไดหินอ่อน เขียวสดชุ่มฉ่ำ แข็งแกร่งอดทน เปี่ยมด้วยพลังชีวิต ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านใบหนาแน่น แสงแดดลอดผ่านช่องระหว่างใบไม้ลงมาเป็นเงาพร่างพราว สายลมพัดพากลิ่นหอมของหญ้าและดอกไม้ปะปนมาด้วย
“กวงอิ๋ง เรื่องนี้มันยังไงกันแน่?” เกาไท่หมิงขมวดคิ้วถาม
สัญญานี้สำหรับนางฟ้าแล้ว ต่อให้เรียกว่าโหดร้ายก็ยังไม่พอจะบรรยาย
“หลัวลี่อธิบายชัดเจนแล้ว สัญญาเย่หลัวลี่ให้มนุษย์เป็นฝ่ายหลัก นางฟ้าไม่อาจขัดคำสั่งของเจ้าของได้” ไป๋กวงอิ๋งตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
เกาไท่หมิงเงียบไป เขาเป็นฝ่ายได้รับประโยชน์เต็ม ๆ
“นายอยากเป็นเจ้าของฉันหรือไง?” น้ำเสียงของไป๋กวงอิ๋งแฝงแววอันตรายเล็กน้อย
“จะเป็นไปได้ยังไง?” เกาไท่หมิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้วนะ เจ้าของอะไรกัน ฟังดูเหมือนทาสเลย ฉันเองก็ไม่ชอบคำเรียกแบบนี้”
“ฉันเกลียดที่สุดเวลามีคนมาสั่ง และจะไม่สั่งให้เธอทำอะไรทั้งนั้น ไป๋กวงอิ๋งก็คือไป๋กวงอิ๋ง เป็นอิสระตลอดไป ไม่ต้องเอาใจใคร”
นี่คือความคิดจากใจจริงของเกาไท่หมิง
เขาไล่ตามความเป็นตัวของตัวเอง ไล่ตามอิสรภาพ ไล่ตามตัวตน และพร้อมสนับสนุนอิสรภาพของคนอื่นเช่นกัน
“ถือว่าพูดจาเข้าหู” ไป๋กวงอิ๋งแค่นเสียงเบา ๆ “สัญญาของเราต่างจากสัญญาเย่หลัวลี่โดยพื้นฐาน จะว่าไปแล้วก็เท่าเทียมกัน นายสั่งฉันไม่ได้หรอก”
“แบบนั้นก็ดีแล้วนี่” เกาไท่หมิงยิ้ม “เดิมทีเราก็เท่าเทียมกันอยู่แล้ว”
เดิมทีเขาไม่เคยคิดจะสั่งไป๋กวงอิ๋ง หากตัวเองไม่อาจมีอิสรภาพอย่างที่ต้องการเพราะปัญหาสุขภาพ อย่างน้อยเขาก็หวังให้ไป๋กวงอิ๋งมีอิสรภาพ