ภายในหอคอยปราบมาร ทุกชั้นล้วนมีผนึกห้ามผนึกอยู่ เหล่าผู้บำเพ็ญมารที่ถูกกักขังในแต่ละชั้นจะถูกผนึกตราประทับเอาไว้ ย่อมไม่สามารถย่องเบาข้ามชั้นกันได้อยู่แล้ว
ทว่าในยามนี้ สำหรับซ่าไป๋อีแล้ว ข้อจำกัดเช่นนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่าขัน
เขาได้ทำลายผนึกห้ามจากชั้นที่สิบเก้าลงมาถึงชั้นที่สิบแปดอย่างง่ายดาย และทันทีที่ลงมาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งหลายสิบคนกำลังรุมล้อมอยู่ที่ทางออก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนกำลังรอคอยการมาถึงของเยี่ยนฉุนซวี่
ครึ่งปีมานี้ เยี่ยนฉุนซวี่เข้าๆ ออกๆ หอทดสอบอยู่หลายครั้ง แต่ละครั้งไม่เคยละเว้นที่จะจัดการพวกผู้บำเพ็ญมารในนี้แบบตัวต่อตัว
มาวันนี้ พวกเขาล้วนตกลงใจกันแล้วว่า หากเขามาถึงเมื่อใด จะลงมือทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสทันที แล้วโยนเขาออกไป สั่งสอนให้เขาหลาบจำบ้าง
แต่พวกเขาก็เฝ้ารออยู่เนิ่นนาน ก็ยังไร้วี่แววของเยี่ยนฉุนซวี่ กลับต้องพบกับซ่าไป๋อีที่ลงมาจากชั้นที่สิบเก้าแทน เหล่าผู้บำเพ็ญมารจึงพากันชะงักงัน
พวกเขาไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกัน จึงดูไม่ออกเลยว่าไป๋อีนั้นเป็นคนเช่นไร เมื่อได้สติกลับมา คิ้วของทุกคนก็ขมวดแน่น
"นี่... เจ้าลงมาได้อย่างไร?"
มีคนหนึ่งเหลือบมองซ่าไป๋อีอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยถาม
ระหว่างที่พูดนั้น กลุ่มผู้บำเพ็ญมารก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้าล้อมอย่างเงียบเชียบ ราวกับพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ
"เยี่ยนฉุนซวี่ยังมาไม่ถึงหรือ?"
ซ่าไป๋อีกวาดตามองรอบๆ ด้วยสายตาเย็นชา ไม่พบแม้แต่เงาของเยี่ยนฉุนซวี่ นัยน์ตาของเขาหรี่ลงทีละนิด จากนั้นแววตาก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
"ข้าลืมไปได้อย่างไร ด้านล่างนี้ยังมีโลหิตภักษาชั้นดีอยู่ตั้งมากมาย!"
เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จากนั้นก่อนที่พวกผู้บำเพ็ญมารจะได้ลงมือ หมอกมารทั่วร่างของเขาก็พลันแผ่กระจายออกไป พร้อมๆ กับพลังปราณเลือดที่ระเบิดขึ้นเช่นกัน
หมอกมารห่อหุ้มพลังปราณเลือด เพียงชั่วพริบตาที่ปกคลุมฝูงชน ทุกคนล้วนรู้สึกว่าเลือดในกายเย็นวาบ ราวกับหยุดไหล
"อ๊าก..."
"ไม่นะ..."
"เจ้าคือผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานชั้นเก้า เป็นผู้บำเพ็ญมารที่ลงมาจากข้างบนหรือ?"
"ไม่... อย่าฆ่าข้า!"
"อสูร นั่นคืออสูรแห่งนิกายอสูรประตูโลหิต!"
"รีบหนี..."