“มหาเวหาพิโรธ… มังกรท่องสมุทร!”
“กระบี่ฟันรอยฟ้า… พลังดุจทลายไม้ไผ่!”
“นี่คือภาพของอาจารย์ขั้นจื่อฝู่ที่ลงมือเต็มกำลังหรือ?”
ทั่วทั้งเก้ายอดฝึกสัตว์ ศิษย์ทุกคน ปักษาและสัตว์ร้ายต่างหมอบราบกับพื้น
พวกเขาฝืนความหวาดกลัวเงยหน้ามอง ก็เห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยมหาสมุทร ชัดเจนว่าเป็นเพียงปรากฏการณ์ประหลาด แต่กลับปรากฏราวกับภาพจริงตรงหน้า เสมือนมีทะเลไร้ขอบเขตรวมตัวกันอยู่บนฟากฟ้าสูง
ในชั่วพริบตาที่มังกรท่องสมุทร ทะเลคลื่นหมื่นวาท่วมทับฟ้าดิน มหาเวหาพิโรธบีบคั้นจนหายใจไม่ออก ดูเหมือนวินาทีต่อไป ทุกคนจะถูกคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่ สลายเป็นเถ้าธุลีในทันที
ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงยิ่งกว่า คือรอยกระบี่นับไม่ถ้วนที่คมกระบี่นับหมื่นผ่านไป ทิ้งรอยแผลไว้ทั่วฟากฟ้า ชั่วขณะหนึ่งยากจะสมานคืน
รอยกระบี่มากมายนี้ ราวกับแม่น้ำใหญ่ในภาพวาด แม้ไม่ใช่ห้วงมหาสมุทรอันไพศาล แต่กระบี่ที่ดิ่งไปไม่ลดละ กลับให้ความรู้สึกราวกับไร้สิ่งใดต้านทาน ดุจทลายไม้ไผ่
“ฉินหลงถังตายแล้ว แต่คนผู้นี้ยังไม่ได้ลงแรง!”
“ฉินหลงหาใช่คู่มือของเขาไม่!”
ไม่ไกลออกไป ผู้อาวุโสเหอและผู้อาวุโสแซ่ฉือ แม้จะเอ่ยปรามเยี่ยนฉางเซิงในตอนแรก แต่ตลอดมา ทั้งสองไม่เคยลงมือกับเยี่ยนฉางเซิง
แม้แต่ตอนนี้ก็เช่นกัน เพียงเห็นการปะทะที่ปรากฏการณ์ประหลาดแผ่คลุมพันลี้ ทั้งคู่ก็ตะลึงลาน โดยเฉพาะผู้อาวุโสเหอ ยิ่งอดพึมพำออกมาไม่ได้
“ท่านผู้เฒ่าเซียน เหตุใดไม่ขึ้นไปช่วย?”
ผู้อาวุโสแซ่ฉือยืนบนศีรษะยักษ์หินประหลาด คิ้วขมวดแน่น
ในฐานะผู้อาวุโสแห่งยอดอสูร เมื่อมีคนตีบุกถึงที่แล้ว เขารู้สึกว่าถ้าไม่ลงมือ ก็อธิบายให้ใครฟังไม่ได้สักเท่าไหร่
“จะขึ้นก็ขึ้นเอง ข้าไม่ขึ้นเด็ดขาด!”
“ท่านพี่ฉู่คอยรั้งมือครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพื่อรักษาสายเลือดของตระกูลเยี่ยนไว้สักหนึ่ง แต่ไอ้เฒ่านี่กลับถูกผีตัณหาบังตา คอยหาเรื่องตระกูลเยี่ยน!”
“ถ้าเป็นคนอื่นมาก่อเรื่อง ข้าผู้เฒ่าไม่มีทางยอมความเด็ดขาด แต่นี่ถูกบีบให้คนตระกูลเยี่ยนออกมา ข้าผู้เฒ่าหน้าด้านไม่พอจะเข้าไปยุ่งจริง ๆ!”
ผู้อาวุโสเหอเบะปาก ดูออกว่าเขาก็เก็บกดการกระทำของฉินหลงมานานเช่นกัน
“ท่านไม่ขึ้น ข้าก็ไม่ขึ้น!”