"เชี่ยนเอ๋อร์..."
ฉินเทียนมองตามเสียงไป เห็นสตรีผู้หนึ่งควบคุมกระบี่บินออกมา ขวางระหว่างเขากับเจ้าสำนักเขาจูโหยว
สตรีผู้นั้นสวมกระโปรงยาวสีเขียวมรกต ใบหน้ารูปเมล็ดแตงโม หน้าตางดงาม กิริยางามสง่าและอ่อนหวาน บัดนี้นางขมวดคิ้วแน่น ชวนให้คนรู้สึกสงสารอย่างประหลาด!
"หลินเชี่ยนเอ๋อร์ ข้าเตือนเจ้าไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าไปเกี่ยวข้องกับสกุลฉินแห่งยอดอสูร"
"เจ้าเอาคำพูดของข้าเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหรือ?"
เมื่อเห็นสตรีผู้นั้น จู๋ชิงหลานก็แววตาเข้มขึ้น ตวาดด้วยความโกรธ
"เจ้าสำนัก ข้ากับเทียนเกอต่างรักกัน เหตุใดท่านต้องขัดขวาง?"
"บัดนี้ท่านยังบังคับให้ข้าแต่งกับสกุลเยี่ยน ในสายตาของท่าน เทียนเกอไม่คู่ควรงั้นหรือ?"
"ท่านอย่าลืม เทียนเกอบรรลุระดับสร้างฐานตั้งแต่อายุสามสิบ ตอนนี้อายุยังไม่ถึงห้าสิบ ก็บรรลุระดับสร้างฐานขั้นสมบูรณ์แล้ว!"
"เขาไม่เพียงเป็นผู้บรรลุระดับสร้างฐานอายุน้อยที่สุดในรอบหลายร้อยปีของสำนักจื่อหลิง แต่ยังจะกลายเป็นผู้บรรลุระดับจินตันอายุน้อยที่สุดในรอบพันปี"
"อนาคตของเทียนเกอถูกกำหนดให้บรรลุขั้นจื่อฝู่ หรือสูงกว่านั้น เขามีส่วนใดไม่คู่ควรกับเขาจูโหยวของข้า?"
หลินเชี่ยนเอ๋อร์หันกลับมา ตาแดงเรื่อมองจู๋ชิงหลาน โต้แย้งอย่างมีเหตุมีผล!
"นังแพศยา ข้าเองก็รังเกียจเจ้า แล้วเจ้ายังมาเลือกอีก?"
"ที่แท้เจ้าชอบสัตว์เดรัจฉานนี้ ดีเลย วันนี้ถ้าเจ้าสุนัขตัวผู้กับตัวเมียคู่นี้ไม่ฆ่าข้าเสีย สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องบีบคอพวกเจ้าด้วยมือตนเอง!"
เยี่ยนหมิงที่ถูกฉินเทียนกำอยู่ในมือ ใบหน้าแดงก่ำ หายใจแทบไม่ทัน เมื่อได้ยินดังนั้น กลับจับแขนของฉินเทียนไว้แน่น ตะโกนลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด
เขาถูกเขาจูโหยวแย่งตัวมาแต่งงานแต่แรก ถูกบังคับพามาที่นี่ ได้ยินว่าหลินเชี่ยนเอ๋อร์ไม่ยอมแต่งกับเขา เด็กอย่างเขา ก็ไม่ใส่ใจมากนัก
แต่ตอนนี้เห็นศัตรูสกุลเยี่ยนกับหลินเชี่ยนเอ๋อร์สบตากันไปมา เขาจะทำเป็นมองไม่เห็นได้อย่างไร?
"ไอ้ไม่รู้จักตาย ในเมื่อเจ้าใฝ่หาความตาย ข้าจะสมใจเจ้าเอง!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยนหมิง ฉินเทียนก็แววตาเข้มขึ้น นิ้วทั้งห้าดุจกรงเล็บเหยี่ยว กำลังจะบีบเขาจนตาย
"เทียนเกอ... เจ้าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม..."