"จี๊……"
"โฮก……"
"ตูมตาม……"
แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของสำนักจื่อหลิง แต่ยอดเขาอสูรพยศและยอดเขาป่าวิหคกลับมีบรรยากาศต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ที่นี่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในผืนป่าของทิวเขาหมื่นอสูร เสียงร้องแหลมคมของวิหคดุร้ายก้องฟ้า เสียงคำรามของสัตว์ป่านับร้อยดังสะเทือน ผืนป่าดึกดำบรรพ์แผ่ซ่านไออำมหิตและดุร้าย
สัตว์อสูร สัตว์วิญญาณ และสัตว์ร้ายโบราณนานาชนิดเดินเพ่นพ่าน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วทุกที่
ในฐานะแนวหน้าของสำนักที่คอยป้องกันเหล่าอสูรและเผ่าสัตว์ร้ายแห่งเทือกเขาหมื่นอสูร บ่อยครั้งที่อสูรและสัตว์ร้ายบุกรุกเข้ามาในเขตนี่ ที่นี่จึงเต็มไปด้วยการเข่นฆ่าทุกวัน
เยี่ยนฉุนเซี่ยวที่เพิ่งมาถึงที่นี่ อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน ความทรงจำเลวร้ายมากมายผุดขึ้นในใจ ทำเอาขอบตาเขาแดงก่ำ
ครั้งหนึ่ง ผู้คนตระกูลเยี่ยนจำนวนไม่น้อยถูกทำร้ายถึงแก่ชีวิต ณ ที่แห่งนี้ ด้วยเหตุนี้ อาจารย์จึงไม่ยอมให้เขาย่างกรายมาที่นี่อีกเลย
เมื่อยืนอยู่ที่นี่ในตอนนี้ เยี่ยนฉุนเซี่ยวรู้สึกเหมือนเห็นภาพใบหน้าที่เปื้อนเลือดทีละคน คนเหล่านั้นบ้างก็เป็นรุ่นพ่อของเขา บ้างก็เป็นพี่น้องของเขา ทำให้ขอบตาเขาค่อยๆ ชื้นขึ้น!
"ฉุนเซี่ยว ผู้ฝึกกระบี่บ่มเพาะจิตใจแห่งกระบี่ มีเพียงจิตใจที่ไร้ความหวาดกลัวเท่านั้น จึงจะก้าวไปข้างหน้าได้อย่างไม่หยุดยั้ง!"
"วันนี้ท่านอาเล็กจะให้เจ้าเห็นว่า จิตกระบี่ไร้เทียมทานที่แท้จริง และคัมภีร์กระบี่แห่งพรหมลิขิต เป็นเช่นไร!"
ทันใดนั้น เสียงของเยี่ยนฉางเซิงก็ดังระเบิดขึ้นข้างหู
เยี่ยนฉุนเซี่ยวตัวสั่นสะท้าน เงยหน้าขึ้นพรวด ก็เห็นท่านอาเล็กเหมือนจะเล็งเป้าหมายอะไรบางอย่าง ยกมือขึ้นชี้ไปยังกลางอากาศ!
"ตูม……"
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วเขา เจตจำนงกระบี่อันแหลมคมทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนสี ทิ้งรอยลึกไว้กลางนภา ราวจะฉีกท้องฟ้าให้แยกออกจากกัน
ความเร็วของลำแสงกระบี่นั้น ในเวลาไม่ถึงหนึ่งในหมื่นลมหายใจก็จมหายลงใต้พื้นดินไปแล้ว
พร้อมกับเสียงกัมปนาทสะเทือนสะท้าน รอยแยกยาวหลายสิบลี้ก็ค่อยๆ แยกตัวออกมาจากตีนเขาอสูรพยศที่เต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาด ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นเหวลึกตัดขาด