“ฆ่า……”
ภายในภาพวาดแดนสวรรค์ ทางเข้าหุบเขาซ่อนอาณัติ จู่ๆ เสียงโห่ร้องพลันฉีกทึบฟากฟ้า
เหล่าเด็กรุ่นหลังตระกูลเยี่ยนนั่งอย่างเบื่อหน่ายอยู่ที่นี่ นัดกันไว้ว่าจะมาอภิปรายเต๋า แต่สุดท้ายความโดดเด่นทั้งหมดกลับตกเป็นของเยี่ยนหลิงเอ๋อ ทุกคนจึงดูไร้จุดหมาย
ขณะกำลังเบื่อจนจะแย่ เสียงโห่ร้องที่พลันดังขึ้นทำให้ศิษย์ตระกูลเยี่ยนทุกคนตะลึงงัน
หันไปมองพร้อมกัน ก็เห็นกระบี่เล่มหนึ่ง ดาบเล่มหนึ่ง พุ่งเฉือนฟ้าทยานสังหารมุ่งตรงมาทางนี้
ตามด้วยอาวุธที่ควบคุมด้วยพลังอีกนับไม่ถ้วนถล่มลงมาราวกับจะบดบังฟ้า มีมากกว่า 30 ชิ้น ทุกชิ้นล้วนแยกทองผ่าหินได้
“ฮ่าๆๆ…… ดี…… ดีนัก!”
“ลงมือพร้อมกันเช่นนี้ อาศัยความได้เปรียบของระดับก่อนฟ้า ไอ้เด็กตระกูลเยี่ยนพวกนี้ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน จะไม่แพ้ได้อย่างไร?”
“ดูเร็ว ตะลึงไปหมดแล้ว ไอ้เด็กตระกูลเยี่ยนพวกนั้นตะลึงแล้ว!”
ภายนอกภาพวาดแดนสวรรค์ เมื่อเห็นแววตาตกตะลึงของเหล่าเด็กรุ่นหลังตระกูลเยี่ยน และการโจมตีดั่งคมมีดผ่าไม้ไผ่ของศิษย์ระดับก่อนฟ้ากลุ่มนั้น ทุกคนรู้สึกเพียงใจคึกคัก
ศิษย์ระดับก่อนฟ้ากลุ่มนั้นแม้คนยังมาไม่ถึง แต่การโจมตีมาถึงแล้ว นับว่าเป็นฝ่ายลงมือก่อนชิงความได้เปรียบ ในสายตาพวกเขา เหล่าเด็กรุ่นหลังตระกูลเยี่ยนล้วนถูกขวัญหนีจนงันไปแล้ว
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา ปฏิกิริยาของเหล่าเด็กรุ่นหลังตระกูลเยี่ยน กลับทำให้ทุกคนตัวสั่นเย็นเยียบไปทั้งร่าง
“เฮ้ย ไปกันใหญ่แล้ว พวกมันกล้าจู่โจมลอบกัดงั้นรึ?”
“มาแล้ว……”
เด็กเปรตคนหนึ่ง อายุไม่ถึงสิบขวบ เดิมทีนอนอยู่บนก้อนหินที่ปากหุบเขา ทันใดนั้นก็ดีดตัวลุกขึ้น พุ่งเข้าใส่กลุ่มอาวุธที่ควบคุมด้วยพลังนั่น
“อ้า…… ในที่สุดก็ถึงตาพี่เสี่ยวหมิงลงมือบ้าง!”
เด็กเปรตร้องตะโกนลั่น แต่เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว ก็ถูกใครบางคนถีบจากด้านข้างลอยละลิ่วออกไปหลายสิบเมตร ร่างกระแทกอัดเข้าไปในภูเขา
“เด็กเปรต ไร้มารยาทไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสและรักเด็ก!”
“ข้าคือพี่เป่ยของเจ้า ให้ข้าจัดการเอง!”
เด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเยี่ยนฉุนเซี่ยวคนหนึ่งเก็บเท้ากลับ ใบหน้าเปี่ยมตื่นเต้นกำลังจะพุ่งเข้าใส่
“เจ้าถอยไป!”