"ท่านพ่อ ท่านทำอะไรกันเนี่ย กลับมาทีไม่พาหลิงเอ๋อมาด้วย!"
"ตั้งหลายพันลี้แน่ะ ท่านกลับให้หลิงเอ๋อบินกลับมาเอง ช่างเกินไปจริง ๆ!"
หลังจากเดินทางมาทั้งวัน แถมยังตามหาเยี่ยนฉางเซิงบนเขาหลิงซีอีกครึ่งค่อนวัน ครั้นได้พบหน้ากัน เยี่ยนหลิงเอ๋อก็ทำปากยื่นทันทีด้วยความน้อยใจ
"เกินไปงั้นรึ?"
"ข้าอุตส่าห์เตรียมราชันมารระดับขั้นจื่อฝู่ไว้เป็นอสูรรับใช้ให้คุณหนูน้อยของข้าโดยเฉพาะ นึกว่านางจะชอบเสียอีก!"
"ดูท่าข้าคงคิดมากไป เช่นนั้นอสูรรับใช้ตัวนี้ขอยกให้คนอื่นก็แล้วกัน?"
มองดูท่าทางน่ารักของเด็กน้อย เยี่ยนฉางเซิงก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ
"หา?"
ในพริบตาเดียว คนกับงูก็ส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน ดวงตาสองคู่จ้องเขม็งไปที่เยี่ยนฉางเซิง
"เฮ้ย... ท่านใต้เท้า ท่านเกินไปแล้วกระมัง?"
"ข้าเป็นถึงราชันมารขั้นจื่อฝู่ผู้ยิ่งใหญ่ ยอมเป็นอสูรรับใช้ของท่านก็แล้วไป!"
"แต่ท่านจะให้ข้าไปเป็นอสูรรับใช้ของเด็กสาวระดับวิญญาณร่างผมเหลืองนี่ ข้าไม่ต้องรักษาหน้าบ้างเลยหรือ?"
งูเขียวอดกลั้นไม่ไหวจริง ๆ
ด้วยสถานะของมัน การให้มันเป็นอสูรรับใช้ของเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ มันรู้สึกว่าสู้ตายเสียยังดีกว่า
"ไม่เต็มใจงั้นรึ?"
กลับเห็นเยี่ยนฉางเซิงพลิกมือหยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาอีกครั้ง แล้วยื่นมือจับไปทางมันโดยตรง
"เต็มใจ ๆ ข้าเต็มใจอย่างยิ่ง!"
"นายท่าน ช่วยด้วย..."
รูม่านตาของงูเขียวขยายใหญ่โต ในพริบตาก็กลายเป็นลำแสงเขียวพุ่งไปทางเยี่ยนหลิงเอ๋อ
"ตูม..."
กลับเห็นเพียงประกายมีดแวบเดียว ก็ฟาดมันลงกับพื้นในชั่วพริบตา
ใบมีดอันหนักอึ้งกดทับอยู่บนร่างของมัน จนร่างของมันจมลงไปในพื้นดิน
หากมิใช่เพราะกายเนื้อของราชันมารนั้นแข็งแกร่ง ถึงขนาดที่แม้แต่มีดเชือดเทพสิบบรรพตต้องห้ามก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ มีดนี้แค่มีดเดียวก็คงผ่ามันขาดเป็นสองท่อนแล้ว
"ซื่อ ๆ หน่อย ถ้ากล้าคิดไม่ซื่ออีก ข้ารับรองว่าเจ้าจะไม่มีแม้แต่โอกาสได้ไปเกิดใหม่!"
งูเขียวดิ้นกายหันกลับมา ก็เห็นเยี่ยนฉางเซิงมองมันด้วยแววตาเย็นเยียบ
"ท่านใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย... ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว!"
งูเขียวแลบลิ้นอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว