"ไอ้หยา สวินเซี่ยวพี่ พวกเราก็แค่แวะมาเยี่ยมเจ้า พวกมันรุกขึ้นมาแย่งพื้นที่ พวกเราเลยต่อสู้กัน ต่างก็เป็นพวกพ้องเดียวกันนะ!"
"เหลวไหล สวินเซี่ยวพี่ พวกเราต่างหากที่เป็นพวกเดียวกับเจ้า ขออภัยที่รบกวน พวกเราขอตัวลาเดี๋ยวนี้!"
"ใช่ ๆ ๆ พวกเราไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
ที่เรียกได้ว่าพละกำลังย่อมเหนือกว่าคน เมื่อสัมผัสได้ถึงระดับพลังของเยี่ยนฉุนเซี่ยว เด็กหนุ่มในที่นั้นไม่มีใครกล้าหายใจดังสักคน วินาทีที่ตั้งสติได้ ต่างก็รีบกล่าวประจบสอพลอหนึ่งประโยค แล้วหมายจะเผ่นหนี
จนใจนัก แต่ละสายส่งพวกเขาขึ้นเขาหลิงซี ก็เพราะรังแกว่าเขาหลิงซีไร้ผู้คน เหลือเพียงเยี่ยนฉุนเซี่ยวคนเดียวที่ยังเป็นระดับหลอมปราณ อย่างไรเสียก็คงต่อกรกับคนหมู่มากตามลำพังไม่ได้
ทั้งยังเป็นแค่เด็กกลุ่มหนึ่ง สำนักก็ไม่น่าจะถือสาเอาความพวกเขา ยังไงก็คงไม่เกี่ยวไปถึงชนชั้นสูงของแต่ละสาย
ทว่าบัดนี้พลังที่เยี่ยนฉุนเซี่ยวสำแดงให้นี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะต้านทานไหวเลย หากเอาจริง เยี่ยนฉุนเซี่ยวเป็นตัวแทนเขาหลิงซีจัดการพวกเขา ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาคงยากจะเข้าแทรกแซง ต้องรีบหนีโดยเร็ว
"หยุด! ข้าให้พวกเจ้าหรือยัง?"
แต่ในยามนี้ที่พวกเขาอยากหนี จะเป็นเรื่องง่ายดายกระนั้นหรือ?
"ในเมื่อมาแล้ว ก็จงอยู่ ณ ที่นี่!"
"ล่วงล้ำเขาหลิงซีโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้าเป็นตัวแทนเขาหลิงซีทำลายพลังฝีมือพวกเจ้า ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจา!"
"ค่าปรับคนละหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณ เอาออกมาไม่ได้ ก็จงอยู่ที่เขาหลิงซีทำงานรับใช้สิบปี!"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวแค่นเสียง คำพูดที่กล่าวออกมา ทำให้คนทั้งสองร้อยคนในที่นั้นเปลี่ยนสีหน้าไปหมด
"ไอ้เด็กเหม็น เจ้าใครสอนเจ้า?"
ขณะที่เด็กหนุ่มสองร้อยคนนั้นเกิดความไม่พอใจ หมายจะต่อต้าน เสียงไม่พอใจหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้พวกเขาหวนคืนความหวังในทันใด
"ไร้อนาคตนัก หนึ่งร้อยมันจะไปพออะไร? ต่ำสุดเลยคนละหนึ่งพันศิลาวิญญาณ จำกัดเวลาสามวัน!"
"สามวันให้หลัง หากผู้อยู่เบื้องหลังพวกเจ้าไม่นำค่าไถ่มาจ่าย ก็ทำลายพลังฝีมือทั้งหมดแล้วโยนออกไป!"
ทว่าคำพูดต่อมาของผู้นั้น กลับทำให้ใจพวกเขาสั่นสะท้าน สีหน้ามอดไหม้ดั่งเถ้าถ่านในบัดดล