"ท่านแม่… ดูเร็วเข้า พวกเราใกล้ถึงบ้านแล้ว!"
ในขณะที่ทุกคนในตระกูลเยี่ยนกำลังถูกล้อมสังหาร ณ อีกด้านหนึ่ง นอกเมืองซานเสีย ในที่สุดเยี่ยนหลิงเอ๋อก็แบกมารดาออกจากภูเขาใหญ่และก้าวขึ้นสู่ทางสัญจรได้สำเร็จ
เมื่อมองเห็นเมืองเล็ก ๆ อันคุ้นเคยแต่ไกล นางก็ร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น
"ใช่แล้ว ใกล้ถึงบ้านแล้ว!"
"หลิงเอ๋อ รีบไปเถิด การประลองของตระกูลอาจเริ่มขึ้นแล้วก็ได้!"
"จดจำที่แม่บอกไว้ เดี๋ยวเบามือหน่อย อย่าให้คนในตระกูลบาดเจ็บเด็ดขาด เข้าใจไหม?"
สวีจือเหยาพยักหน้า พลางกำชับกำชา ครั้นคิดถึงสภาพของเฉินไป่เทากับหลิวเจิ้นไห่ นางก็เกรงว่าบุตรสาวของตนจะไม่รู้จักหนักเบาและพลั้งมือสังหารคนในตระกูลไปเสีย
"วางใจเถิดท่านแม่ ท่านพร่ำบอกมากี่ครั้งแล้ว!"
"หลิงเอ๋อว่านอนสอนง่ายนัก อีกครู่จะใช้เพียงนิ้วเดียวเท่านั้น!"
"ท่านแม่ ท่านว่าแค่หลิงเอ๋อใช้นิ้วเดียวก็ตีพวกเขาหมดสภาพได้ จะดูน่าเกรงขามมากหรือไม่!"
ใบหน้าของเยี่ยนหลิงเอ๋อมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา เพียงแค่คิดจะใช้นิ้วเดียวตีให้ทุกคนพ่ายหมดสนาม นางก็อดระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
"อืม… หลิงเอ๋อของเรานี่เก่งกาจที่สุดเลย!"
สวีจือเหยาพยักหน้า
เยี่ยนหลิงเอ๋อไม่อาจเก็บกดความเฝ้ารอไว้ได้อีก แบกมารดาพุ่งตัวกลับบ้านไปดุจสายลม
…
"ไอ้เฒ่าชั่วแห่งตระกูลเฉินและหลิว พวกเจ้าคิดฉวยโอกาสนี้เข่นฆ่าตระกูลเยี่ยนของข้าให้สิ้นซากหรือ?"
บัดนี้ ภายในลานคฤหาสน์ตระกูลเยี่ยน สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด
ท่านปู่แห่งตระกูลเยี่ยนดวงตาแดงฉาน ร่างทั้งร่างสั่นเทา
อิทธิฤทธิ์อำนาจก่อนฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวทลายลงมาบนร่างเขา ทำให้รู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างจะแตกหักเป็นเสี่ยง ๆ